Ik slaap als een roosje. Niets bijzonders zullen jullie zeggen, maar dat is het wel, want ik mis mijn nachtelijke uren. De ochtenden met het witte licht, waarbij ik in alle stilte schrijven kan en de woorden zich als zinnen aaneen rijgen met een gemak waar ik altijd nog verbaasd over ben. Sinds de vakantie ga ik er om vier uur even uit en val daarna als een blok weer in slaap.

Ik werd om zeven uur wakker van een bladblazer en een bosmaaier. Het zijn beide beroepen waarvan ik het nut waag te betwijfelen met name omdat ze zo’n herrie maken dat het denken ter plekke stokt en omgewroet wordt tot ergernis. De mannen namen ook nog eens de moeite om uitgebreid met elkaar onder het raam van mij in gesprek te gaan. Het geluid echode mijn kamer in en riep mij uit die heerlijke droom weg. Dat dus. Verkeerd wakker gekust, maar met een prachtige droom op het netvlies. Die heb ik maar gauw even vastgelegd, omdat het anders een flard herinnering wordt.

Ik weet, waardoor dat slapen komt. Alle onrust van school is naar de achtergrond verschoven. De tijd behoort mij en niet langer rust er druk op of te ondernemen actie. Ik kan gaan en staan waar ik wil en hoe ik wil. Zo werkt spanning door. De kiem voor eventuele onderliggende stress, maar ook voor een creatieve draai door het ver van me af te schrijven. Hoe moet een mens anders de tijd aan zichzelf houden.

De rust en de stilte ’s nachts geven een totaal andere energie. Het ruisen van het verkeer langs het raam heen verbreekt de gedachtegang meerdere malen en dat maakt het lastiger om de woorden te vinden. De bosmaaier blijft dwingelanderig aanwezig en schoont niet alleen de randen van het grasveld op, maar schuurt evenzeer de zinnen weg. Het is net of iemand met zijn brommer indruk maken wil, door te blijven gassen met zijn handvaten, te indringend om het te negeren. Tijd voor koffie.

Herinnering: De eerste keer een brommer in handen.  Ik zou een blok rijden om de Zuilense laan en de velden van DSO heen. Net vijftien en geen enkele ervaring. Het was een mooie  Spartamatic van een van de meiden van het handballen. Tijdens de rit begreep ik dat ik vergeten was te vragen hoe je af moest remmen. Ze had het ongetwijfeld verteld, maar in mijn opwinding voor het ritje, dat ik zou mogen doen, had ik niets aan uitleg opgeslagen. Blind was ik op die snelheidsduivel gestapt en toen het asfalt steeds sneller onder me wegschoot, dacht ik pas aan de rem. Er vlamde een lichte paniek door me heen. Ik was bijna bij het laantje waar ik in moest, de bocht zag er angstaanjagend smal uit. Impulsief rukte ik aan het stuur en ineens zweefde ik door de lucht en belandde hard in de greppel, de brommer er half overheen, pruttelde nog wat na en daarna viel de stilte in. Hoe overweldigend luid stilte kan zijn.

Gebutst en blauw kroop ik er verfomfaaid onderuit, brommer was oké, op een enkele kras na. Vriendin was toe komen rennen en meer bezorgd om de brommer dan om mij. Het duurde even voordat ik frank en vrij op mijn eigen grijze brommertje dorst te rijden, waarmee ik elke dag naar Amersfoort moest. Zodra het kon, werd de brommer ingeruild voor een Daf 33. Veilig en besloten.

Ik was nooit op het verhaal van de brommer gekomen als de bosmaaier niet zo lang had staan drenzen. Elke beleving brengt een nieuwe met zich mee. Toch maar weer opteren voor het stille uur en ’s avonds wat vroeger in de veren! Het filosofen-uur verdient het om gekoesterd te worden. Herrie brengt mooie verhalen, maar stilte scherpt de geest.