Op dit ogenblik spelen de Nederlandse voetbalvrouwen tegen Belgie. Het staat 1-1. Dat laatste doelpunt is net gevallen en net als bij alle voetbalwedstrijden van de voetbalzonen, overheerst de teleurstelling en komt er strijdbaarheid bij Belgie en angst bij de Nederlanders om de hoek kijken.

Als je let op de spelers en hun techniek is het een voetbalwedstrijd die elke man, vrouw, A1 tot en met 17, junior of pupil spelen op eigen niveau. De kritiek van onze lieve thuisspelers liegen er niet om als het gaat om voetbal in et algemeen en vrouwenvoetbal in het bijzonder. Het verschil met de ‘hockeymeisjes’  wordt breed uit gemeten door een onnadenkende achterbuuf.

Zijn ze lesbisch, androgyn, onvrouwelijk? Voetballen ze onder invloed van de genen, de hormonen of van de afwezigheid daarvan? Er zijn hele theorieen over, maar in mijn beleving komen ze allen van de koude grond. De beste stuurlui staan aan wal en zo is het zo vaak met algemeenheden.

De buuf weet me te vertellen, dat hockeymeisjes doorgaans van een–en ze zei het nog net niet-hogere klasse komen. Een achterhaald standpunt. Een vlieger die met de moderne gezinnen van tegenwoordig met hooguit twee kinderen niet meer op gaat. De schatjes van tegenwoordig mogen en kunnen alles bereiken wat er in hun mogelijkheden ligt, van ballet tot alle mogelijke denkbare sporten en vice versa.

Of je nu dealt met een hypersensitieve hockeyer of voetballer, het ontloopt qua gedrevenheid elkaar niet veel. ‘Ze zien er zo mannelijk uit’ is een veel aangehaalde opmerking en daar ligt een vooroordeel van hier tot Tokio in besloten. De wedervraag die te stellen valt is:’Heb je wel eens op noppen gelopen, laat staan jaren lang getraind’. Het is de moete van het proberen waard. Het ligt in dezelfde orde van grootte als het jarenlang trainen met spitzen aan je voeten. Op het laatst kan je niet anders dan met licht uitgedraaide tred je weg vervolgen.

Jarenlang noppen onder je voetzolen vereist een andere balancering. De voeten en in hun kielzog de benen, zetten zich schrap om de juiste balans te vinden bij het hardlopen, de armen en handen spannen zich in een juiste pose om het evenwicht te bewaren. Ik kan het weten want ik heb mijn lieve zonen van pupil tot Topspeler grootgebracht. Inmiddels zijn mijn mannen bijna een herinnering.

Die arme vrouwen van het Nederlandse team, leeuwinnen van het eerste uur, bikkelen zich een weg omhoog, lopen de benen onder zich vandaan, met blunders en hoogstandjes, met een gedrevenheid en enthousiasme en met een teamspirit, waar menig mannenteam nog een puntje aan kan zuigen. En altijd moeten ze zich verdedigen. ‘Ze zien er zo mannelijk uit, ze zijn zo onvrouwelijk, ze hebben veel testosteron, ze komen een paar vrouwelijke hormonen te kort, enzovoort, enzovoort”

Het voelt niet terecht als ze op die manier worden weggezet. De emotie ligt in elke sport op de loer. Een sporter houdt vooral van zijn eigen sport in het bijzonder. Je genen en het soort milieu waarin je opgroeit spelen een grote rol. Niet zelden wordt het verlangen naar godenzonen bij de komst van louter meisjes omgevormd tot een kweken van voetbalgodinnen, zoals er vroeger altijd wel een priester uit een goed katholiek gezin te peuren viel.

Het zijn allemaal, stuk voor stuk, hard werkende mannen en vrouwen uit welke teamsport of solosport ook. Maar bovenal zijn het mensen. Met een passie en een visie, met een drive en gemeenschapszin, met ego en met verantwoordelijkheidsgevoel. Met mensen die zich allen kunnen storten op een doel. Of dat nu letterlijk of figuurlijk zo is. Daar kan je alleen maar bewondering voor hebben en de rest is bijzaak, volkomen ondergeschikt aan hun eigen beleving. Lang leve die leeuwen en leeuwinnen, die goden-zonen en godinnen-dochters, die sportmannen en sportvrouwen anno 2017. Ze zijn het stuk voor stuk waard.

Nederland won van Belgie met 2-1.