Uncategorized

Los van alle banden.

Er liggen twee grote plastic bakken onder het bed met honderden foto’s erin. De meeste zijn gescand, maar waar het alleen mijn herinneringen zijn, waar niemand van mijn naasten op die plekken heeft gestaan, koester ik alleen maar. Om ze digitaal te boekstaven heeft geen zin omdat de herinnering eraan, de warme sfeer, de ongrijpbare stilte, de koele bries alleen maar denkbaar is, als je daar was op die plek, op dat uur.

029

Herinnering: Mijn moeder en ik, we lopen door het bos Voordaan. Het is er verweesd, een vochtig bos, zo een met lange klimop-slierten en een tapijt van mos, maar ook veel modder en bomen die huilen. Hier liggen de voetstappen uit mijn jeugd, zoals die van mijn moeder uit de hare. De kinderen rennen vooruit, omzeilen de bramen met hun venijnige uithalen en beklimmen een scheefgezakte boomstam, mijn moeder loopt er in haar bekende huppelpas achteraan. ‘Moe kijk eens om’, roep ik. ‘Klik’ doet de analoge spiegelreflex om mijn nek. Lachend stapt ze over een stammetje heen, houdt zich vast aan een dichtstbijzijnde, staat stil bij het hek voor het uitgestrekte weiland aan de zoom van het bos, tuurt in de vijver naar salamanders en ander leven, deelt snoepjes met de kinderen, veegt hun toeten af met het natte washandje in het plastic zakje. De warme glimlach, de olijke blik, allemaal vastgelegd met die gekregen camera, die nog niet eigen is, onwennig, maar wel de koning te rijk, zo voel ik me. Een heerlijk moment van gestolen uren met mijn moeder en de kinderen.

Thuisgekomen zit het rolletje vast, is niet meer door te draaien en komt er na veel gemier en gepruts onbruikbaar uit. Met spijt bevries ik de herinnering in mijn hoofd en alle vastgelegde momenten, de zwaaiende handen, haar bevrijdende lach, de waaierende rok, de steunkousen in de ferme wandelschoenen, oude nog, want modder. Een week later staan we om haar bed, de zussen en broers en ik, houden elkaar vast, strijken denkbeeldige haren van het voorhoofd, zoeken de gesloten ogen, kussen de koude wangen als ze ondenkbaar jong door dood als dief in de nacht werd overmeesterd. Thuis smijt ik de camera in een hoek, die me belette om mijn laatste indrukken tastbare herinneringen te laten worden en ben kwaad op het besluit de nieuwe mee te nemen en de oude vertrouwde thuis te laten. Een heel leven vastgelegd en het belangrijkste moment gemist.

Vriendin verteerd door chemo en de kanker in haar lijf, heeft haar pruik net recht getrokken en kijkt me stralend aan, foto! In park Bloeyendael in de tunnel met de tags, gratis kunst om van te genieten, foto! De uitbundig bloeiende Rosa seagull klimt halsreikend hoog de boomkruin in, ruik maar hoe heerlijk, foto! De paddenpoel, geen leven te bekennen, wel de opsekopse wereld, foto! Gearmd wandelen we verder, grinnikend, natuur laat zich niet sturen. Een maand later vallen de tranen op mijn vingers, die trillend de herinnering koesteren met het opdoemen van de foto’s. Groot en helder vullen ze het scherm, lachend kijkt ze me aan.

047

Foto’s, ik knip, de Seagull hoog in de boom kruipt al 6 jaar omhoog zonder haar, zonder hen, alleen met mij en ik sta er wat verloren bij. Van onderaf rechtstreeks de vrijheid in, los van alle banden.