Alles op z’n tijd

In de ochtend keken we nog eens alles minutieus na op keuteltjes, die tot dan toe de muis zijn aanwezigheid had verraden, minuscule kleine keuteltjes van een minuscuul klein muisje, zoals we die dinsdag hadden zien balanceren op het elektriciteitssnoer.

Niets meer te vinden. ‘Zal ik de val dan maar weg halen’, vroeg Lief. ‘Laten we nog even wachten, tot we het helemaal zeker weten en geen teken van leven meer ontdekken’, vond ik. Met dat we dat hadden gezegd, ging ik naar de kamer en hoorde ik een juichkreet uit de keuken. Lief kwam aanlopen met de val in zijn hand. Ik was nog niet weg of de val was met een harde klap dichtgeslagen en kleine muis zat erin. Ons geduld werd beloond.

Lief nam het arme diertje mee, die nog alle tekenen van leven vertoonde en opende het deurtje op de akkers achter het randbos, een hectare ver van het huis. Dat moest voldoende zijn. Het bleef even versuft zitten maar schoot daarna richting berm de begroeiing in. Mooi moment. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

De val wordt nog even neergezet voor je weet maar nooit en we waren dankbaar dat we die ‘levende muizen-val’ hadden gevonden. Beter dan zo’n akelig geplet koppie tussen de ijzers.

Gisteren zat ik voor de deur van de Datsja te soezen in het zonnetje, toen ik ineens een wesp zag die eigenaardige bewegingen maakte op de houten steunbalk van het overdekte terras. Het bleek dat ie met zijn tongetje over het hout raspte, tenminste, dat maakte ik er uit op. Filmpje geschoten en op FB gepost. Een groot aantal kijkers was het gevolg. Het was ook een bijzonder gezicht om te zien. Iemand dacht dat het een Aziatische hoornaar was gezien zijn gele pootjes, ik kon haar geruststellen want na een kleine studie over de wesp bleek het een ‘gewone’ wesp te zijn. Dat dacht ik vanaf het eerste moment, gezien de grootte van het beestje.

Wat zit natuur toch kunstzinnig in elkaar met de nadruk vooral ook op zinnig. Ze raspen het hout, dat ook wel houtvraat heet, om hun nesten mee te bouwen. Even opletten of er al een beginnetje gemaakt is rond de Datsja, want een wespennest in het atelier is niet de bedoeling.

Het was vrijdag, dochterlief gebeld en die had het verheugende nieuws dat ze de meivakantie hadden uitgestippeld, een weekje berghuttentocht rond Budapest om daarna hier gezellig neer te strijken. Lief en ik hadden in de ochtend de gedachte geopperd om flexibeler te zijn met heen en weer reizen. We hadden allebei gemerkt dat deze periode te lang is geweest en dat dat bij mij een gevoel van heimwee en verlangen versterkte. Het was fijn om die gedachte te kunnen uitspreken, want we hadden het allebei gevoeld. Dat voornemen deelde ik met haar. Als ik af en toe twee of drie weken ergens kan zijn, hier of daar en dan weer voor een periode terug dan is het gemis minder schrijnend. Ik mis beide thuisfronten evenveel. Het gaf opluchting om het kenbaar te maken en nu we in beide huizen op onszelf zijn, wordt het voor ons makkelijker om een soepel reisbeleid te hanteren. Op die manier kunnen we ook eens rustig naar een vervolg omzien. Alles op z’n tijd.