Geduld is een schone zaak

Dochterlief belde vanmorgen. Gezellig. Er passeerden wederwaardigheden die je doorgaans zo’n beetje mondjesmaat onder de loep neemt als je elkaar regelmatig ziet. Maar mijn contact met de kinderen in deze maanden bestaat uit bellen en appen. Soms met video, soms zonder. Dat laatste praat altijd makkelijker. Het is als een goed gesprek tijdens een wandeling. Hoe soepel glijden de onderwerpen dan langs, waar het tegenover elkaar aan een tafeltje weleens moeizamer wil gaan. Alhoewel. Afhankelijk natuurlijk van de tijd die je hebt om elkaar aandacht te geven.

Een keer per jaar ga ik met vriendinlief een dagje op stap en daar valt het gesprek samen met zeeën van tijd afgewisseld met tafeltjes en wandelen. Heerlijk vind ik dat. Een van de vrienden merkte op dat hij het zo ‘Zen’ lopen vond met mij. Haha. Ja, harder gaan die benen niet als er onvoldoende lucht in het vat zit. ‘Kalm aan dan breekt het lijntje niet’ én “Kalmte zal U redden’. Ook heel bijzonder was een wandeling met een andere vriendin, waarbij we van tevoren hadden afgesproken de hele wandeling niets te zeggen. Hoeveel zich dan openbaart, is een wonder. De kleinste details worden opgeslagen. Een veertje aan een blad, een vogel in de toppen, een gekerfd hart in een stam, de holletjes van een bosmuis, de koperen kleurschakeringen van het blad, een pad bezaaid met voze beukennoten, het kraken van voetstappen over de kleine takken, het knarsen van grint over het wandelpad, het ritselen van bomen in de wind. Het bos keert haar binnenste naar buiten voor jou, zolang je er open voor staat.

De hele maand augustus is het te warm geweest om te gaan wandelen. Er zijn hier heerlijke bosrijke plekken te vinden. Morgen hebben we ons eerste uitje weer sinds lang. Ik heb een verblijf van twee nachten aangeboden gekregen van Lief als verjaardagscadeau. Niet in een of ander chic hotel of een lieflijk natuurhuisje maar in een Hobbitstêe. Een piepklein huis, maar zo ongelooflijk romantisch. Of we het slapen zullen redden, valt nog maar te bezien, want het bed is een hoogslaper met een heel Hobbits trappetje. Maar er is een vijver voor de deur. In het ergste geval kunnen we de matras altijd nog naar beneden slepen, hadden we ons al bedacht.

We mogen ‘Bilbo Balings en consorten’ spelen. Na drieën moet je niet meer gaan wandelen in het aangrenzende woud want op één september is de jacht begonnen en dan wordt er met scherp geschoten.

Er is wel levende have. Geitje, ezel en klein grut en niet onbelangrijk er is een restaurant, kennelijk. Ik zal me extra feestelijk voelen en het is een compensatie voor het gemis van mijn lieve schatjes, die op allerlei manieren altijd wel aan me denken.

Er kan dus wel gewandeld worden, want bossen zijn er genoeg en dan in verband met die allesbehalve losse flodders vervroegd terug om rond het huis te scharrelen. Het boek van Pieter Waterdrinker is uit en ik begin aan ‘Land’ van Maggie O’Farrel die ook het boek ‘Hamnet’ heeft geschreven waar pas een verfilming van uit is. Het begint veel belovend, dus ik ben benieuwd. Het boek van Waterdrinker is rauw en heftig, onverbloemd komt de oorlog in Oekraïne aan bod. Het is geen opkikkertje, zal ik maar zeggen, maar goed verteld en behoorlijk beeldend beschreven. .

Gisteren al vast een brood gebakken om morgen mee te nemen. Het werd een zuurdesem zonder kneden en is bijzonder goed gelukt. Ik ben benieuwd hoe ze er van binnen uitziet. Ik dacht dat ik morgen al jarig was, maar het is pas dinsdag. Geduld is een schone zaak.