Wie niet waagt, die niet weet

‘Je moet jong leren, om oud te worden’ zegt Stef Bos. Hij doelt daarmee op het feit dat hij door het leven gepokt en gemazeld, geen premières meer geeft, maar de kleine zalen omarmt. Ze toeren al jaren onder de radar. De laatste voorstelling die hij geeft, noemt hij de première. Dat vindt hij een mooie gedachte. Ook in het leven. Een feestelijke afsluiting zonder dat je al teveel rommel nalaat voor de achterblijvers. En dat je in een enigszins verlichte staat deze wereld achter je laat. Iets wat je al moet leren als je jong bent. Zoals de oude Grieken ons al voorhielden. Dat dus: ‘Je moet jong leren, om oud te worden.’

Daar valt heel wat over af te mijmeren. Kan dat. Kan je op jonge leeftijd al weten, wat het is om oud te worden en in welke vorm je dat moet gieten. Ikzelf heb, van alles wat op mijn pad kwam, geleerd. Elke ervaring droeg weer een nieuw steentje bij, tot het hele pad geplaveid was met ontdekkingen, wetenswaardigheden, begane fouten waar oplossingen voor werden gevonden, met souplesse om om te buigen indien nodig, met ervaringen, met proefondervinderlijke vondsten, met logica, met nuchterheid, met emotie, met filosofie, met uitwisselingen, met gedachten die verder reiken dan het leven zelf. En dat alles in een redelijke balans gegoten. Daar heb ik toch deze lange weg hier naartoe voor nodig gehad. Dat hadden ze me nooit allemaal al als jonkie op school kunnen leren.

Wel een aantal onontbeerlijke eigenschappen zoals oplossingsgericht denken en deduceren, terugbrengen tot het daadwerkelijke probleem. Maar met mijn impulsiviteit en mijn creativiteit is dat soms moeilijk binnen de perken te houden. ‘Altijd buiten de lijntjes kleuren’ is een van mijn motto’s.

Misschien begrijp ik Stef verkeerd als hij het wil toepassen op het leven. Misschien omkleed ik het in de op maat gemaakte jas van mijzelf.

Onder de walnoot is het goed toeven en er valt een hoop te mijmeren. Terwijl ik me over dit vraagstuk buig, voel ik dat ik niet helemaal alleen ben. Ik kijk in plaats van naar het gefilterde licht boven me, naar voren en ineens zie ik haar. Een piepklein meisje. Sssttt ze leest, haar armpjes voor zich uit met een boek, het hoofd gebogen. Niet groter dan mijn hand is ze en ze zit achter de hemelsleutel. Een gezegende plek, durf ik wel te beweren. Ze heeft haar gebruikelijke starheid laten varen en is zeer aandachtig in haar boek verdiept. Het ontroert me. Oog voor dat wat is.

Vanmorgen heb ik binnen een uur een gistbrood gebakken en hij was zelfs zonder kneden en met minder dan een uurtje rijzen heerlijk. Dat kan dus ook. Ik vroeg me bij de zuurdesembroden al af hoe dat zou gaan bij bakkerijen van zuurdesem-producten. Hebben ze er ook dat hele ritueel omheen verzonnen of gaat het dan voornamelijk om de productie. Hebben we er een klein beetje een cult van gemaakt, een heilige handeling. Het is dus ook zaak om uit te zoeken welke manier het beste bij jou vorm van leven past. Is het een toegewijde bedachtzame vorm dan mag het met alle toeters en bellen, maar ben je wat directer in je aanpak dan kan het vast sneller. Tijd voor de ultieme test, al zal ik zeker niet de eerste zijn, die zich daaraan waagt. Maar, in variatie op een thema ‘Wie niet waagt, die niet weet|.