Gelukkig is die voor ieder uniek

In de ochtend ontbijten we samen. Zonnetje, grote tafel en twee banken, uitzicht op de vijg en de rest, hondje aan de voeten, het land dat blauw kleurt van die prachtige cichorei en onder mussengetjilp schudden we de slaap van ons af in een harmonisch samenzijn. De ene helft gedoucht, de andere helft nog in nachtspinsels, het kan allemaal. We hadden de avond ervoor afgesproken dat we, drie man/vrouw sterk naar het restaurant zouden gaan waar we ‘de bonte avond’ zouden vieren, alleen maar om zeker te zijn van het feit dat we vandaag met z’n achten terecht kunnen.

Het ritje ernaar toe is prachtig en Lief en ik konden vol trots de schoonheid laten zien aan vriendin, die haar ogen uitkeek. De glooiende heuvels, de pittoreske dorpen, de weidsheid van dit dun bevolkte land. Langs de wegen goudgeel graan, okergele zonnebloemen die vaker door de droogte de kopjes lieten hangen dan dat ze fier om zich heen keken en begrensd door het broodnodige kreupelhout tussen de vlakten in, die een dankbare schuilplaats boden aan alles wat er aan natuur rondliep, herten, vossen, marters en reeën.

Na een stief half uurtje en wat slingerbochten waren we bij een witgekleurd karrenspoor aangekomen dat naar het grote complex leidde. De boerderij, een manege, een hotel en het restaurant zelf lagen er verstild bij in de zinderende hitte, maar bij het kleine terras was er een speelplek voor de kinderen in het houten gebouw er tegenover en er klonken gitaarklanken. Er omheen stonden allerlei attributen die het verleden lieten schitteren, ploegen, oude bakovens, potten en pannen en een gerestaureerde waterput, waar poes prinsheerlijk op het randje zat in de schaduw van het afdakje. De zwaluwen hadden zich stevig onder de dakgoot gemetseld. Aan een kant hing helaas een uitgedroogd beestje te bungelen aan een pootje. Vermoedelijk was het vast komen te zitten.

De vriendelijke gerant, dezelfde als twee jaar geleden, kwam op ons af met een tafelkleedje en de menu-kaarten. We haastten ons om te zeggen dat we alleen wat kwamen drinken en vroegen of het mogelijk was om te reserveren voor de volgende dag. Hij keek enigszins verbaasd, in Hongarije is het buiten de toeristengebieden en de grote steden om, niet de gewoonte om je van een plaats te verzekeren. We bestelden lekkere drankjes en genoten van het prachtige uitzicht. Er liepen wat kleine kinderen rond met hun ouders. Twee vrouwen, ook moeders bleek later, zaten gezellig aan een tafeltje onder een boom te kletsen

We hebben nog eens vermeld dat we de volgende dag met z’n achten zouden komen en het was helemaal goed. De mooie weg terug was geen straf en met Agaath en de boodschappen reden we op huis aan. Het avondmaal werd verzorgd door de twee mannen, die allebei graag kokkerelden. ‘Pasta alla Vodka’ stond er op het menu met de restanten van de goulashsoep als voorafje. Die grote eters zijn een zegen. Alles ging schoon op.

Er was een muziekquiz verzonnen voor de rest van de avond, maar ze was te up-to-date voor mij. Geef me een ‘Kleinkunst’-lijstje en ik vink alles moeiteloos af, maar hier schoot ik schromelijk tekort. Trouwens, daar hadden meerdere vrienden last van. Het heeft natuurlijk alles met voorkeur te maken en gelukkig is die voor ieder uniek.