Beta-vakken waren niet aan mij besteed

De weg naar het schoolgebouw was opgebroken. Niet handig. Schone zoon zwenkte zijn wagen een parkeerhaventje in en vond nog net een plekje. Afwisselend zon en schaduw om te lopen naar de hoofdingang, waar dit keer geen rode, maar een groene loper was uitgerold voor alle feestvarkens. Kleinzoon had een modern mooi bruin ensemble aan van zijn oudste oom en die stond hem goed. Ineens volwassen in die outfit.

Ik moest constateren dat alles alleen maar groter groeide, want ze torenden allen boven me uit. Ooit in het grijze verleden was ik de langste van de klas geweest op de jongen van Huyting na, maar die was van Zweedse komaf en ook groot gebracht met melk en honing. Nu waren de oudjes de kleintjes. We kregen een muntje voor een ijsje. Ik had een voetbalblad voor hem meegenomen en in mijn enveloppe met kaart zat een mooi bedrag, omdat de jongste zoon en ik botje bij botje hadden gelegd. Je slaagt maar een keer voor de middelbare.

We werden gesommeerd naar de Anna-zaal te gaan en god-zij-geloofd-en-geprezen hadden ze de enorme hoeveelheid in tweeën gedeeld. Wel wat trappen op. Door de hoeveelheid publiek steeg de temperatuur al gauw tot grote hoogte. De envelop diende de hele sessie lang als waaier. Nu ik er over nadenk, geen gek attribuut om in je tasje te hebben tegenwoordig. De eerste waaiers die ik voor het eerst zag in de jaren zestig, lagen bevallig in de handen van de Spaanse dames, die ze af en toe met veel geruis open lieten klappen. Van het wapperen op zich krijg je het trouwens nog warmer, maar goed.

Het team had een mooi afscheidslied ingestudeerd en hun stemmen klonken opmerkelijk goed. Vooral de altpartijen waren prachtig. De bollebozen hadden allemaal een Doctoraal hoedje gekregen. Sommige hadden het hoedje zo opgezet, dat het kwastje voor hun ogen hing, wat de handtekening belemmerde. Één leerling kreeg een bronzen beeldje voor haar cum laude verrichtingen. Poseren zonder en met een handtekening onder het diploma, foto’s maken én de volgende vijf. Voor sommigen was al die aandacht ongemakkelijk.

Het duurde niet lang gelukkig en daarna ging men in kleine groepen naar de eigen mentoren toe, die voor iedere leerling een persoonlijk woord hadden geschreven. Het was nauwelijks te verstaan, maar er was ook een gedrukte versie, dus kon je het op je gemak nalezen. Ook hier veel gegniffel en gegiebel. Beneden werd nog een foto naar keuze met vrienden of familie gemaakt, waarbij kleinzoon voor het laatste koos. Dus staan we te pronken in een champagne/blauw decor met gefeliciteerd eronder. Belangrijk moment vereeuwigd.

Op het plein buiten was er nog een optreden van het team en daarna gingen we niet al te laat weer op huis aan, want om tien uur in de avond speelde Frankrijk tegen Marokko en dat kon je je als rechtgeaarde Fransman toch niet laten ontglippen. Het was al met al ook welletjes geweest.

Ik heb geen foto’s van dergelijke mijlpalen. Ben ook vergeten hoe dat er eigenlijk aan toe ging. Ik weet wel dat we iedere week een rapportje meekregen, waarmee ik schoorvoetend binnen kwam omdat er altijd wel een aantal onvoldoendes voor Algebra en meetkunde op prijkten. Beta vakken waren niet aan mij besteed.