Voor zichzelf spreken

Nu er niet weer een dikke biografie op me ligt te wachten, die binnen twee of drie maanden uit moet, ervaart de geest het als een ongekende vrijheid. De twee boeken voor de leesclub bewaar ik tot in de Hoff, maar daarnaast kan ik dus zo maar, zonder pardon, een willekeurig boek kiezen. Het voelt als de ultieme vrijheid. In die zin is het een wonderlijke vorm, dat zelfgekozen heilige moeten. Mijn ogen hadden al rond gedwaald op al mijn tochten en bij dochter vond ik een tweedehands exemplaar van ‘Viktor’ door Judith Fanto geschreven, wiens tweede boek ‘Narcis’ ik in vogelvlucht heb uitgelezen, vol vaart geschreven en spannend tot de laatste letter. ‘Viktor’ had dochterlief nog niet kunnen boeien, dus nam ik het mee. Vanmorgen bij een kopje koffie ben ik aan het lezen geslagen en werd onmiddellijk weer door haar schrijfstijl gepakt. Er waren erg veel herkenbare momenten, onder andere uit mijn jeugd, die dankzij de humor waarin het verpakt zat, vlot weg las en naar meer smaakte. De luxe, om willekeurig welk boek ter hand te nemen. Ik heb het gemist.

Een appje van vriendinlief. Was er nog een gaatje om samen naar Agatha’s Almanac van Amalie Atkins te gaan en bij te kletsen bij een hapje. Tuurlijk. Mazzelen want ze had het zo druk met school, veel drukker nog dan ik. Twee vliegen in een klap. De film is een documentaire over een oude Canadese vrouw, die een zeer onafhankelijk leven leidt dat volledig in het teken staat van haar passie voor tuinieren. Binnen een half uurtje was dat geregeld.

Vanmiddag is de diploma-uitreiking van de oudste kleinzoon. Er mogen maar vier genodigden bij zijn en ik voel me zeer vereerd, want ik ben er een van. Wat kan je zo’n lieverd nou toch geven. Het zijn toch altijd weer mijlpalen in het leven. Op naar een volgende fase. Het mag dan best een beetje groot en meeslepend zijn. Of niet.

Voor de dames van de bio-club had ik ter afscheid kleine boekjes van Toon Tellegen meegenomen, die over een bepaald thema gingen, maar wel met afscheid te maken hadden. Ze mochten blind kiezen en waren zeer verguld. De juiste keuze. Hier ligt eenzelfde kleinood op het kastje naast mijn bed. In dat boekje vraagt Mier aan Eekhoorn: ‘Denk je dat wij ooit afgelopen zijn.’ De eekhoorn kijkt Mier verbaasd aan. ‘Zoals een feest afgelopen is, ‘zei de Mier. ‘Of een reis.’ De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen. Hij haalt wat voorbeelden aan van iets wat afgelopen is, een feest bijvoorbeeld of een reis en wat je daarna doet. Maar in dit geval…Mier komt er ook niet uit, hoe hard hij ook nadenkt, terwijl hij eigenlijk bijna alles weet. Hij schudde zijn hoofd en nam, van de thee die eekhoorn nog eens ingeschonken had, een onzeker slokje.

De kracht zit in die laatste zin. Zo knap, zoals hij altijd weer met roerende vragen komt. Elk verhaal geeft veel stof tot nadenken. Achteraf vraag ik me af of ik een woordje erin had moeten schrijven, maar de titel van de boekjes zegt eigenlijk al zoveel. ‘Als we samen’ ‘Maar niet uit het Hart’ en ‘Een nieuw Begin’. Zo vatten deze titels met elkaar eigenlijk precies samen wat ik voel en bedoel en dan mag het voor zichzelf spreken.