Dubbele mazzel

Altijd als ik naar de programma’s op de televisie kijk, probeer ik kleine parels eruit te vissen. Want ze zijn er wel. Het is even zoeken, maar dan heb je ook wat. Floortje zag ik gisteren, die ergens in de middle of Nowhere een vuurtoren op een eiland bezocht waar een vrouw tijden alleen woonde voordat ze haar huidige metgezel ontmoette op diezelfde plek. Daarna bij Boerderij van Dorst, waar een vrouw vertelde hoe haar leven verrijkt werd door het in huis nemen van twee vluchtelingen en wat ze daar allemaal voor had teruggekregen aan levenswijsheid. Daar kan ik dan lang op teren. Ze zijn het tegengif voor de domheid die ik ervoor ervoer bij het zien van stukken van het debat over de stikstof. Er werd Laura Bromet heel wat in de schoenen geschoven en het deed me denken aan het verhaal van Pontius Pilatus. Je moet maar durven als aantijger om te denken dat jij je handen in onschuld wast na jaren van wanbeleid waar jezelf hard aan hebt meegewerkt. Echt, stijgende verbazing, alhoewel…tegenwoordig kijk ik nergens meer van op.

Dan maar veel parels er tegenover zetten en zoeken naar het goede in de mens. Er was in ieder geval de postbesteller met zijn grote bus, die mijn enorme gietijzeren stoofpan kwam bezorgen. Wat een schoonheid is het toch. Alleen daarom al. De arme man moest het natuurlijk wel vier trappen op sjouwen. Vroeger gaf ik bezorgers iets lekkers mee of een appel of zo. Maar dat is geloof ik niet de bedoeling, bezorgen en wegwezen, want tijd is geld. Ongemerkt is er veel veranderd in de wereld. Dat kan ook niet anders, met dergelijke hoeveelheden aan pakjes, die digitaal besteld worden.

Lief videobelde ook in de ochtend en liep met me door de Hoff, zo fijn om alles even te zien. Helaas moeten de twee Fluweelbomen die als een parasol op hun dunne benen staan te waaien omgehakt worden na de storm van de dag ervoor. Het wordt te gevaarlijk. Gelukkig staan er aan de voet weer voldoende nieuwe scheuten voor een nieuw fluwelenbosje. Ze zijn zo prachtig en sierlijk. Het is veel minder bloemrijk dan toen ik wegging. In vier weken kan er veel gebeuren. Zo lang is het ook al veel te droog, rond de 35/40 graden. Maar de wilde cichorei komt overal op met haar prachtige blauwe bloemen en dat verzacht het gemis aan de klaprozen. Verder gaat alles z’n gangetje en ik kan niet wachten om er weer naar toe te gaan.

Maar eerst zijn er nog de verjaardagen, dus ging ik voor Dribbel, voor zijn achtste verjaardag die we zondag gaan vieren, naast ons grote familiecadeau nog op zoek naar een aardigheidje en dook een kringloop in. Daar vond ik een klassieker: ‘De brief voor de koning’ van Tonke Dragt. Ik hoop maar dat dochterlief die zelf niet in huis heb. De week daarna is zijn vader jarig en op de valreep vlak voor mijn vertrek de tweeling. Daarnaast is er ook een diploma-uitreiking van de oudste kleinzoon. Ik ben niet voor niets gekomen. Het mes snijdt aan twee kanten. De tijd gaat twee keer zo snel en het is mogelijk om iedereen nog een paar keer te zien. Dubbele mazzel.