De enige remedie

Rond tien uur kon ik Agaath verblijden met een ritje naar ons tuinencomplex aan de Gageldijk. Het hek zat nog op slot maar er druppelden al een paar mensen binnen. Ik wachtte op dochterlief die op de fiets aan kwam sjezen. De oudste heeft mijn sleutels van de tuin en dat is helemaal goed. Zo krijgt de overgang van eigenaren een natuurlijk verloop. Ik vind het een fijn vooruitzicht.

De sloot is weelderig bedekt met groen en overal schiet alles de grond uit met dit wisselvallige weer. We komen langs een crocosmia, wel even opgezocht, waarvan tante Pollewop, de vorige keer dat ze op de tuin was, vertelde aan haar moeder dat het net vogeltjes waren, en inderdaad hebben ze daar wel wat van weg. Vogels in vogelvlucht. Fantasie werkt altijd.

De tuin was een oase van groen, maar het leverkruid had vooral de kans waargenomen om ongehoord uit te dijen. Het paadje naar het gezellige zitje onder de fruitbomen was niet meer te zien en ook de bomenheg van de rechter buurman groeide tegen de klippen op. Omdat de batterijen van de grasmaaier nog thuis lagen, konden we enkel snoeien en ruimen. Eerst thee en een crackertje en dan de tuinhandschoenen aan en met een snoeischaar in de aanslag aan het werk. Blind knippen noem ik dat. Apothekersroos, blauwe sering, kamperfoelie en clematis met een wilde hop er doorheen smeekte om uitdunning en eliminatie hier en daar. Hop en blauwe regen drastisch terug snoeien, clematis ruimte geven en apothekersroos met flinke stekels terug naar de buurman. Ook de wilgentakken onderaan die er mee vervlochten waren, waren de pineut. Dochter stopte het in zakken en daarna draaiden we de rollen om. Zo werkten we best nog lekker door. Tussendoor knipte ik het leverkruid weg, later zouden we de wortels eruit moeten halen, anders zou je altijd met hetzelfde euvel kampen.

Om een uur moesten we ongeveer bij school zijn, want de filosoof had een optreden. Met hulp van studenten van de HKU, afdeling muziek, hadden twee studenten groep zeven onder hun hoede genomen en een stuk gemaakt met inbreng van alle leerlingen. Zo leuk om er bij te zijn. Het was de sfeer van vroeger. Maffia, toeristen, New York, kikkers, eenden, een gestolen kunstwerk uit een museum en een laboratorium, alle wensen waren er in verwerkt. Heel grappig.

Kleinzoon vond het reuze spannend en vertaalde het naar ‘geen zin hebben in het geheel’ maar door het spel liet hij dat al gauw los. Stoere Maffia hè. Verleidelijk voor hem en zijn vrienden. Aan het overweldigende applaus van al die trotse ouders te horen, was het stuk zeer geslaagd. Alvast een voorproefje voor de eindmusical volgend jaar.

Na school ging hij bij een vriendje spelen en tante Pollewop liep met ons mee naar de ijsboer, verderop in de wijk. Twee bolletjes, helemaal groot feest. Oma trakteerde. Natuurlijk!

Vandaag is Dribbel jarig, die al acht wordt. De hoogste tijd voor een nieuwe blognaam, haha. Hij dribbelt al heel lang niet meer. Zondag gaan we die verjaardag vieren.

Ik ben bezig in ‘Fulvia, de vrouw die alle regels van het oude Rome schond’, maar het kost moeite om bij de les te blijven. Er zijn zoveel veronderstellingen en aannames, mede omdat ze het doelwit was van smaad. Doel van deze biografie is om de onbekende politieke rol van vrouwen in de Romeinse republiek en het Romeinse Rijk te belichten, volgens de achterflap. Maar het duizelt me nu al. Stug doorgaan is de enige remedie.