Zijn we altijd op tijd?

Het grote aftellen is een beetje begonnen. Het is drukkend weer. Mijn lieve vriendin heeft last van de warmte en is ‘in haar bewoordingen, niet vooruit te branden. Het valt nog alleszins mee. Ze maakt tussen neus en lippen door toch nog een afdruk of acht van haar lino’s en tetraprint. Nog een keer spannen we ons in om van het laatste zuurdesem een een rogge/tarwebroodje te bakken. De koffie is bijna op en bij het nuttigen van het avondmaal gaat alles ook schoon op, zoals het hoort. In de middag bakken we nog een cake. Voor de rest houden we ons koest. Ik lees het leven van Renate Dorrestein en val af en toe om van verbazing. Oké. Ze heeft aan veel onderwerpen haar aandacht gegeven waar ik niet perse gelijk aan zou denken. Ik was er wel in die jaren, maar zat kennelijk toch op een redelijk andere planeet. Alhoewel ik een paar jaar geleden nog haar autobiografie: ‘Een schrijversleven’ heb gelezen. Er zijn me veel dingen niet opgevallen of ze heeft ze niet vernoemd. Hier buitelen trouwens privé en schrijven over elkaar heen. Dat is waar. Deze twee boeken samen brengen dat hele persoonlijke en schrijversleven in beeld.

De avond eindigde in een woest en pittig onweer, met loodrechte hemelbuien en inktzwarte wolken. Dat zorgde ervoor dat we bijtijds het bed op zochten. Alle drie behalve lief. Wij om op bed in de warmte nog wat te lezen, kop thee onder handbereik en Lief met een borreltje op het terras. Ik heb niets of niemand meer horen stommelen. Klaas Vaak was hem voor geweest.

Vanmorgen rond een uur of negen ons laatste ontbijt samen. Nog even in de zon. Daarna volgden de dingen au naturel. Achter elkaar douchen, kalm inpakken, koffie met cake drinken en ons klaar maken voor de tocht naar Budapest. 2 uur en 43 minuten vice versa. Een lange slaapverwekkende saaie weg met als beloning dat we ook op dezelfde makkelijke manier Station Keleföld konden bereiken, vanwaar hun trein naar Wenen zou vertrekken, waar hun nachttrein naar Utrecht stond te wachten. Eigenlijk wilden we meelopen, maar er kon alleen maar baar geld in de parkeerautomaat. Dan maar op de stoep een hartelijk afscheid, elkaar even alle vier vastgehouden. ‘Dank en tot gauw weer, hou van jullie’, stond er in wolkjes boven onze hoofden en we riepen het ook over de stille straten. Soms is afscheid even afzien.

Dezelfde weg terug en doordat ik een weg in mijn hoofd had die er niet was, zaten we bijna in Kroatië. Maar uiteindelijk na een boodschapje en volgegooide tank zitten we nu toch mooi maar weer in onze, wat stille, keuken. Het huis gloeit nog na van de energie, maar de tuin veert op na een hele dag regen. De merels zijn een nieuw nest begonnen in de rode Acer. Vriendin op haar wolk knipoogt naar me. Nu die sluipende grijze mormelpoes weg zien te houden. Die sneakt onder elk gewasje al likkebaardend rond. Ze loert met mottige oogjes naar het vliegende grut. ‘Boe’ is voorlopig afdoende, maar zijn we altijd op tijd?