Een knipoog van het toeval

We hielden een slag om de arm gisteren. Zou de discounter het bedrag werkelijk terugstorten. De jongen achter de kassa had allerlei handelingen verricht om het terug te boeken, maar voorlopig waren er twee fikse bedragen, waarvan er één de juiste, van de bankrekening afgeschreven. Ook nu bleek weer, dat geduld een schone zaak was. Halverwege de middag was er het verlossende bericht. Gestort, en daarbij het vertrouwen in de mensheid opnieuw gestaafd.

Dat gaf nieuwe energie. Ik was bezig met het rag-en spinnenwebbenvrij maken van de kamers door met de zwabber hoog aan het plafond de draden weg te vagen en alles goed en grondig te stofzuigen. De spinnen waren in hevig verzet, door heen en weer te wiegen, groot misbaar makend. Jullie mogen een nieuwe plek zoeken, jongens, plek genoeg. Tegen de tijd dat het weer tijd wordt om opnieuw te raggen, merken jullie het vanzelf. Raggen, zitten, zuigen, zitten, slepen, zitten, alles in mijn eigen gestage tempo.

Lief zorgt ervoor, dat de hele oude buitendeuren kort gezaagd worden. Er zit houtworm in en ze zijn niet meer te redden. Ze hebben heel lang goed dienst gedaan. Hij zaagt ze dan ook met eerbied en voorlopig mogen ze op een mooie afgelegen plek onderdak bieden aan het kleine grut.

Op de zolderkamer maakte hij de wieltjes onder de opklapbedden en had af en toe ruzie met de fabrieksmoertjes, die niet allemaal even goed en glad gedraaid waren. De kamer op zolder is zonder de enorme eiken ledikanten een stuk frisser en groter om te zien. De kleine gordijnen voor de schuine ramen gaan in de was. Alle lampen worden schoongemaakt. Huizen vangen wat stof en zeker hier, waar natuur en binnenleven sneller met elkaar verstrengeld zijn. Je hoeft maar een raam open te zetten of er zoemt iets naar binnen, wants, lieveheersbeestje, bij, vlinder, zelfs een vogel.

Over vlinder gesproken, gisterenmorgen zat er een mooie grote koningspage recht voor het raam op de sering. De foto, door het raam heen is niet duidelijk, maar het was een mooi gezicht. Er vliegen er veel dit jaar, voorgaande jaren was het eens een enkeling, maar nu zie ik er verschillende op de dag even als de minstens zo grote gele exemplaren, citroenvlinders waarschijnlijk, die bijna nooit ergens rusten, zodat ik ze niet goed kan observeren.

We wilden de frituurpan uitproberen. Het exemplaar was nog nooit gebruikt en had al die tijd bij de verwarmingsketel gestaan. Het leek een kleintje, maar mijn ene fles zonnebloemolie was goed voor halverwege en haalde niet eens het minimumniveau om te verwarmen. Oké. Geen patat, maar daarom niet getreurd, gauw een bonenstoof in elkaar geflanst en heerlijk zitten smullen.

Zoonlief video-belde vandaag met het kleine schatje in zijn armen, wat een moppie is het. Grote gitten van ogen, heel veel zwarte haartjes, een schoonheid. Het gaat heel goed. Hij is nog thuis en de nachten splitten ze, zoals ik thuis ook vaak deed met de vader van de kinderen. Af en toe een relatief rustig nachtje voor het opbouwen van nieuwe energie doet wonderen. Nu is alweer te zien dat de tijd vliegt.

Een lieve blogvriendin schrijft over het fietsen in het water zonder nat te worden. Het bestaat. Een fietspad dwars door het water heen, zodat je op ooghoogte met de statige witte zwanen komt, die op hun beurt weer midden tussen de hagelwitte wolken zwemmen. Gezichtsbedrogjes van de natuur. De geul is door mensenhand aangelegd in het domein van Bokrijk vlakbij Genk en is 212 meter lang. Heel bijzonder om te zien.

Ziezo, eens even kijken wat het volgende project gaat worden. Waarschijnlijk de Datsja ‘schilder’-klaar maken nu het volgende week warmer beloofd te worden. En de cake bakken. Voorlopig is er genoeg te doen. En alsof het zo moet zijn, vliegt er een citroentje in de sering, een knipoog van het toeval.