Kniesoor die daar op let

Vanmorgen om vier uur op. Ik vergis me nog iedere keer hoe langzaam de handelingen gaan, maar om half zes was ik, na alle ochtendrituelen, helemaa klaar om naar de auto af te dalen. De grote koffer had zoonlief gisterenavond er al ingezet. Die was veel te zwaar. Twee kleine koffers, een met teken, schilder, lees en schrijfbenodigdheden en de medicijnen en de ander met de bio van Dorrestein en alles voor een nacht in het hotel. Proviand in de rugtassen, behoorlijk gesjouw nog steeds, maar hè, voor geen kleintje vervaart natuurlijk.

Zes uur precies reed ik de straat uit. Op naar Arnhem, via Nieuwegein, want de A2 was afgesloten. Altijd even wennen in het begin. Het is meer een gezonde spanning, wat ga ik nu weer op mijn pad vinden. De rit was voortreffelijk. Geen oponthoud, weinig verkeer, rond twaalven werd het wat drukker. Ik zou rond 14.00 uur aankomen, ook het tijdstip dat ik mocht inchecken in het hotel. Het heette Donauhof, maar er was weinig Donau te bekennen. En het gevaarte stond in de steigers. Het was weekend. Geluk bij een ongeluk. Geen stoere mannenkuiten voor het kleine raam in de vroege ochtend. De gordijnen mogen open.

Geen restaurants open vandaag, mar de begraafplaats wel en alles is hier zeer katholiek, dat viel niet te ontkennen. Beelden te over, drie bovenop de entree van de kerk, de toren stond trouwens ook in de steigers, ze hebben het druk. Vanwege het aantal trappen naar de hoofdingang liet ik het rechts liggen, dat gold ook voor de oude begraafplaats, die tegen een berg was gebouwd. In de armen van een berg, kan ik me voorstellen, zal heel geborgen zijn.

Ik ga snacken en een wijntje drinken met water er tussendoor. Want de dorst is er wel. Bovendien denk ik dat ik straks wel even een dutje doe, al stel ik het zo lang mogelijk uit om de nacht slapend door te komen.

Onderweg zag ik alsmaar kurassen, die blikkerden in de zon. Het waren de zonnepaneel-velden, die de groene glooiende heuvels naast de snelweg voor een groot deel bedekken. Ik weet wel wat ik liever zie.

Hoera, ik mag eindelijk het grote nieuws bekend maken. Zoonlief heeft een dochter en ze is dinsdag in de middag geboren. Door de snelheid en het bloedverlies moest er een nachtje in het ziekenhuis geslapen worden, maar alles gaat prima. De kraamhulp mag er maar drie uur per dag zijn. Er is een tekort. Ik vind het geen goede zaak voor de moeder. Het is zwaar om in het begin direct helemaal aan te staan voor het kleintje en de ongemakken. Hulp is essentieel. Gelukkig staat zoonlief ook aan en reddert waar mogelijk.

Zo, mijn kruid is verschoten. Tijd voor een krachtdutje. Morgen moeten die ogen weer fris en helder zijn.

Klein detail: Pyjama vergeten, kniesoor die daar op let.