Een van de activiteiten, die je los weken van je telefoontje, is het lezen. Fictie vergroot je wereld, stuwt andere onderwerpen op om over na te denken, leidt af, geeft inspiratie. Ik ga proberen de telefoon wat meer buiten bereik te houden. Boven bijvoorbeeld, een trap als de vesting die ik moet nemen om het op te duikelen. Of is mijn discipline groot genoeg om het gewoon te laten voor wat het is. Voor de geboorte moet het vermaledijde ding stand by zijn natuurlijk.
Met lief heb ik vanmorgen al gesproken. Altijd fijn om dat lieve hoofd weer op mijn Ipad te zien. Vandaag komt vriendlief de laatste laatjes van de keuken in elkaar zetten en gaan ze misschien wel kijken bij de steenhouwer die het keukenblad zou leveren. Dat laat9op z’n Hongaars) te lang op zich wachten. Maar eerst verdient hij het voordeel van de twijfel. Misschien zijn de platen niet te leveren en dan zal er naar andere oplossingen gezocht moeten worden.
Lief heeft op zolder achter het schot bij de ketel trouwens nog een behoorlijk aantal keukenspullen gevonden, waarvan we het bestaan wel wisten, maar die we nooit goed bekeken hebben. Ze zijn ooit van een uit het oog verloren iemand geweest, die de spullen bij Lief had opgeslagen en nooit meer opgehaald. Hij was vanuit Hongarije weer naar Holland vertrokken en heeft op aandringen van Lief nooit meer wat laten horen. Er zit zelfs een gehaktmachine bij, maar ik las al dat je die ook kon gebruiken voor het fijnmalen van groenten. Alleen is de vraag hoe handig het in het gebruik is en, ook niet onbelangrijk, of het dan goed schoon te maken is, of dat de staafmixer handiger zal zijn. Ben benieuwd. Een paar raclettes zitten er ook bij. Misschien goed te gebruiken bij alle logees, die we dit jaar verwachten. Ik zag in de gauwigheid dat er heerlijke recepten van zijn. We gaan het zien en beleven.
Een kattebelletje naar schoonzus, hoe het met haar is. Ze heeft gelukkig veel afleiding om zich heen, maar geeft ook aan dat het doel, zwager was een meester in het geven van aandacht en het tonen van dankbaarheid, weg is gevallen. Ze vult het op met haar koren, die ze nog dirigeert en haar zoon en de kinderen van zwager, die vlak bij haar wonen, om haar heen. Haar beste vriendin is er ook vaak. Voor de tuin heeft ze een hovenier genomen en die zorgt voor het broodnodige onderhoud, want om dat zelf te doen, zit er niet meer in. Slim.
In de nieuwe ‘See All This’ staat een artikel van Nanda Janssen over kunstwerken voor en door de natuur, en het feit dat ze tegenwoordig als paddestoelen uit de grond schieten. Daarin haalt ze de schilderijen van Astrid Nobel aan. Door de lockdown tijdens Corona was ze afgesneden van Ameland, haar geboortegrond. Ze ging, door heimwee, schilderen met behulp van een fles waddenzeewater, die ze in haar atelier had staan. De doeken glinsteren door de zoutkristallen van dat zeewater, ze zijn de zee, zo voelt het. Een pleidooi om er op uit te trekken en materialen te verzamelen die zichzelf aanbieden, allerlei biomaterialen als grondstof voor je kunst. Ook een manier om de telefoon thuis te laten. Dat zou wel tot gevolg hebben dat ik weer met mijn fototoestel op pad moet gaan. Iets minder handig maar nog steeds te doen. Wie weet wat het oplevert.
Mijmeringen 