En daarna Lief bellen

Een lichte weemoed, vanmorgen. Ondertussen toch in nuchterheid alle spullen verzamelen die in de afgelopen dagen zorgden voor het huiselijke sfeertje dat dochterslief en ik samen creëerden. Boeken, tekenspullen, magazines, materiaal voor de creatieve bezigheden.

Het stapelbed en de bedstee werden afgehaald, het beddengoed verzameld. Dat was een wens van de Host. Huispoes komt aangelopen. Knijpt snoezig haar ogen dicht, ter afscheid? Dat zouden we graag willen. Vul de warme seconden zelf in. De dag ervoor was het er dan toch nog van gekomen. Bezoekje aan oma en opa Fryslan van de filososoof en tante Pollewop. Overrompeld door deze overval van drie vrouw sterk holde de vrouw des huizes naar beneden en ze namen beiden gemoedelijk plaats na ons op het nieuwe meubilair te wijzen. Hartelijk als altijd. Kleine vreugde is zo groot in de beleving.

Daarna gingen we naar het restaurant. Heerlijk. Vega aardig onderlegd. Voor de oudste een biefstuk om het ijzergehalte, dat maar niet wil stijgen. Het was echt heerlijk. Een Melanzane in een jasje, smullen. Het was als een engeltje over je tong.

Twee kindertjes een tafel verder op, onstuurbaar, maar de vraag is wie. De kinders of de ouders. Grenzen worden aardig opgerekt tot er een grens bereikt is. Tja. Kiekeboe spelen met de jongste en een ontwapenende schaterlach van die kleine. Alcohol vrije sauvignon. Maar nee. Dat was het niet voor mij. Meer zuur dan appelsap en echt niet lekker. Met mijn gebrekkige smaakpapillen vraag ik het aan de dochters, die ook een slokje namen. Niet lekker. Unaniem. gelukkig. Het 0.0 biertje was prima.

Rond zeven waren we op de terugweg en plots stak er op een donkere landweg eerst een konijntje over met zijn opwippende bolletjesstaart en even daarna drie reeën. Wat een gelukzaligheid. Thuis storten we ons op het Verkadeplaatjes plakken van de seizoens-albums van Jac.P Thijsse. Wat ik hoopte, gebeurde. Ze raakten onder de indruk van de mooie kleinoden uit de natuur. Dat waren ze al, maar dit was nog eens als een vergrootglas over alles wat als nietigheid wordt beschouwd tegenwoordig, maar veel meer is dan het zogenaamde’onkruid’ in al die stenen stadstuinen.Thijsse had oog voor de aard der dingen en zag in het kleinste plantje schoonheid. Men zei vroeger: ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’.

Dank aan het doorzettingsvermogen vande middelste, die met een zekere ijzerheinigheid stug doorging met knippen, dubbelzijdig plakband op maat knippen en het plaatje in het boek op het juiste plekje te plakken. Aan het eind vonden wij tweeën het teamwork uit. Wow, dat had beter aan het begin van de drie boeken mogen gebeuren. De oudste was ondertussen de aanwezige sauna gaan pakken, na alle voorbereidingen. Kwartiertje, lang genoeg.

Bij vlagen sloeg het gemis naar mijn Lief toe. Het natuurhuis was het summum van wat we in Nederland nodig zouden moeten hebben. Natuur volop, geen lichtvervuiling, getrippel op het dak en klein en behapbaar.

De reis terug was voorspoedig en hoe meer we naar het midden van het land reden des te zonniger en warmer het werd. Thee bij dochterlief, babbeltje met de filosoof en de schone zoon, daarna de oudste naar huis rijden en enthousiast begroet worden door haar man en de oudste en die onstuimig lieve Dribbel, die allang geen Dribbel meer is. ‘Oma!’ Een sprong in de armen, of een poging daartoe.

Thuis zoonlief die de bagage uit de auto sleepte. Ziezo, nu even uitrusten en daarna Lief bellen.