Heel speciaal

Koffer inpakken. Twee broeken, blouse, trui, vest, coltruitje, t-shirt. Altijd voor ‘je weet maar nooit’. ‘Laagjes’, fluistert mijn moeder in mijn oor en ik neem haar mee de koffer in, want ‘je weet maar nooit’.

Zoonlief belt, te laat zie ik het, bel onmiddellijk terug. ‘Mama, ik bel je zo terug‘, en onmiddellijk slaat de onrust toe. O jeetje. Bevalling al ingezet of was het slechts de kleine Njong in bad, die afgedroogd moest worden. Het blijft gissen. Duimen in mijn hoofd of opschrijven en van me afschrijven.

Het boek van Van Dis is uit en zijn relaas krijgt bergen kritiek van mensen die daar iets van vinden. ‘Zoiets doe je niet’, maar waar moet je met je gevoel heen als dit de realiteit is. Ieder zijn eigen beleving. De grote gemeenschappelijke deler is weggevlogen en nu blijft er enkel herinnering. Ik begrijp het wel. Niet oordelen maar verwondering is meer op z’n plek. Wat was de aantrekkingskracht en van waaruit. Kind van haar vrije leven in de jaren zestig en zeventig. Het liet zich niet aan banden leggen. Ik kijk terug naar een van de programma’s van die tijd. De onhandige Zjef van Oekel. Alles mag door de mangel gehaald worden. Waarom de liefde niet op dat moment. In het boek ‘Alles voor de reis’ staat de zin ‘Ieder heeft zijn eigen Eefje’ en uit de reisverhalen, de gedichten, blijft de ruimte daarin van ‘De Ander’ ongeschreven. Dat vertekent, of je wilt of niet. Waar en wanneer werd de hospice gedeeld met hem.

Het zet aan tot dieper denken over relaties, levenslang, wie zong dat ook weer, en wat Liefde eigenlijk vermag. Baden in rozenbladen, dealen met de harde werkelijkheid. Het is beschreven in zachtheid en dat valt te koesteren. Hoe was het ook alweer? ‘Hij die zonder zonde is , werpe de eerste steen.’ Een zin in het geheugen gegrift. Maak ‘zonde’ bespreekbaar. Het zou zoveel duidelijker worden. Schil het Calvinisme er van af. En wil je het behouden, dan geldt dat voor jezelf. Ieder heeft recht op een eigen moraal.

Het boek is zeer lezenswaardig, is mijn persoonlijke bescheiden mening. Ik hou van die flarden aan herinneringen. De manier waarop je denkt. Nooit komt een gedachte zomaar, er ligt altijd een associatie, een repoussoir, een sfeertekening aan ten grondslag om seconden later te worden ingehaald door weer een nieuw beeld dat voor ogen komt. Zodra je ze op schrijft, wordt het een verhaal. Zo werkt dat. Zelfs een droom kan zo uitwaaieren en uitgroeien tot een samenhangend geheel. Zo ook deze gedachtenflarden met het relaas van het boek vers van de pers voor ogen en in het hart.

Tijd om in de benen te gaan. Boeken mee, tekenspullen, proviand mee, zoet/zure saus maken en op tijd zijn om beide dochters op te halen. De een thuis de ander bij school. Ze komt vanuit de vergadering en heeft haar koffer gisteren al gebracht evenals het avondmaal. Kip Siam, zonder kip en zoetzure komkommer, waar ik dan de zoet/zure saus, bij maak. Het andere schatje heeft alles bij zich voor ontbijt en borrel en ik neem het fruit en gemberbier mee voor het experiment ‘De Mojito”. De deegroller niet vergeten om het ijs te verpulveren.

Het weer werkt op volle toeren mee. Met z’n drieën samenzijn is altijd bijzonder. Moeder en beide dochters, zoals de eerste vier jaar van mijn moederschap. Heel speciaal.