Een zin uit ‘Alles voor de Reis’ van Adriaan van Dis: ‘Elk kiezen is verliezen.’ Daar valt lang over te mijmeren en het dunne boekje staat vol met dergelijke diepzinnigheden. Er wordt veel geschreven tussen de regels door. Iets, waar ik erg van hou. Ik lees graag de regels wit en haal daar uit wat de essentie van het boek wordt.
De longarts belde naar aanleiding van het longfunctieonderzoek. De longen houden zich nog steeds goed. Wijs om het lijf aan te passen aan de conditie, dan hou je het langer uit. Hij zei het niet, maar de goedkeuring klonk duidelijk door en opluchting, of was dat meer van mijn kant.
Ik probeerde Lief te vertellen dat we konden bellen, maar hij gaf niet direct sjoege en onmiddellijk sprongen er visioenen voor ogen, die de angst naar boven haalden. Er was natuurlijk helemaal niets aan de hand, hij was alleen nog te druk geweest, want terwijl vriendlief tegeltjes met de grootste omzichtigheid aan het afbikken was en alle leidingen verlegde en ook nog een twee-fasen stroomvoorziening voor de kookplaat aanbracht, hield hij alles schoon, keek mee over diens schouder en leerde vooral de praktijk, waar hij de theorie wel kende. Een kunstig huzarenstuk.
Natuurlijk, dat was andere koek dan ik hier op mijn ‘bed’-kantoor, languit, zonder lichamelijke inspanning, en met niets anders aan mijn hoofd dan Lief, het weekend met de dochters, de kinderen en kleinkinderen en boodschappen eventueel, de naderende bevalling misschien al. Prietpraatjes of levensvraagstukken in een notendop.
Ik lees in een email een stukje van Monique van der Vloed over blauwe bessen. Dat er maar weinig bessen zijn die, ongeschonden als gezond product op de markt komen. Ze pleit voor Europese en biologische bessen. Schuldbewust denk ik aan het plastic bakje in de koelkast, gisteren aangeschaft omdat ik zo graag eens zelf Mojito’s wilde maken. Ik heb er niet opgelet. Toch nog bewuster kijken. Zo’n drankje met de juiste producten is gezond, zonder alcohol en met veel vitaminen en mineralen. Verfrissend bovendien, ook niet onbelangrijk. Maar het is het paard achter de wagen spannen met voos fruit erin en dit keer bedoel ik niet rot fruit, want dat kan zelfs lekker zijn, maar verontreinigd fruit. Goed uitkijken dus en alle voelsprieten op scherp houden.
Op de Hoff gaan we de bessen en allerlei andere soorten zelf verbouwen, dan weet je zeker dat er niet direct bestrijdingsmiddelen op grote schaal aan toegevoegd zijn, maar met een landeigenaar naast ons die op grote schaal Luzern verbouwd, weet je het nog niet zeker. De eerste Mojito, een mango-munt-limoen-exemplaar met gekneusd ijs en Ginger Beer was nog wat onbeholpen, niet echt een gelikt gevalletje, maar wel heerlijk. Het is wel een experiment waard. Vanavond verder. Ik ben benieuwd. Voor het ijs pak ik de ouderwetse deegroller erbij. Mijn zoon lachte me vierkant uit. Maar ik vind het leuk. Ambachtelijk en met liefde bereidt, trekt door in de smaak. Alhoewel, je slaat dat ijs met kracht kapot, apenliefde dan maar. Trouwens, lekker pittig, dat Ginger Beer.
Ik vrees dat van Dis nog voor ons meidenweekend uit is. Dan neem ik Koos Meinderts mee: ‘Zien wat van gisteren overbleef’. Ook al zo’n titel waar je aardig mee uit de voeten kan. In ieder geval een bundel vol herinneringen.
Mijmeringen 