IJdele hoop

Het verschil tussen Anna Enquist bij het Buitenhof en Isabella Ducrot kan niet groter zijn als ze beide praten over ouder worden en wat dat voor hen betekent. Wat werd ik blij van die ongelooflijke optimistische 94-jarige Isabella, die een levenslust aan de dag legt, waar een mens zich aan kan laven. Ze haalt Spinoza aan: De menselijke Natuur kent een drang tot leven. Ik zou op mijn lauweren kunnen rusten, maar ik wil nog zoveel doen. Die drang tot leven richt zich juist op de toekomst. Ze is in een rap tempo Europa aan het veroveren en haar werk hangt in vijf vooraanstaande galerieën

Anna Enquist haar laatste boek gaat over een vrouw van 80 jaar, die ongevraagd en onaangekondigd de thuiszorg op de stoep heeft staan. Enquist hoopt nog heel lang een zelfstandige onafhankelijke vrouw te zijn, maar de dood en de gebreken, de vriendenkring die gaandeweg uitsterft en de mogelijkheden daartoe die steeds minder worden, de vreselijkste ziektes die je op kan lopen of waar je mee geconfronteerd wordt, spelen wel door haar hoofd. Een vat vol ellende, eigenlijk, een zwaard van Damocles. En toen zei ze aan het eind van zo’n litanie: ‘Maar als je over de tachtig bent zou je moeten weten dat je nog maar een heel beperkt toekomstperspectief hebt’. En het was die zin die me triggerde in vergelijking met de optimistische levensdrang van Isabella Ducrot.

Wat Lief en ik juist hebben ontdekt, is dat het stellen van nieuwe doelen, de levenslust, de vrolijkheid en de drang tot leven versterken zodat de eigen initiatieven geprikkeld worden en de plannen toenemen. Denken in mogelijkheden. Wat ben ik mijn moeder dankbaar voor die gouden eigenschap. De uitzending over Isabella Ducrot is terug te kijken op Close Up op NPO Start en een aanrader.

Ik was aan het schrijven toen er op het raam werd geklopt en zoonlief met de kleine Njong op de stoep stond. Mijn potje met blauwe druiven was omgevallen en hij was zo lief ze even voor met op te rapen en de aarde op te vegen.

Het was weer een gevuld dagje vol autootjes al dan niet gesorteerd, geroosterde broodjes met choco-pasta en melk, Muis kwam mee-eten. De verf kwam op tafel en een batik stempel van vroeger, die verrassend goed te stempelen bleek en dat met waterverf, misschien juist door de waterverf. Als iets nieuw is, dan wil hij dat niet, maar op zo’n moment ga ik er mee aan de slag en dan wordt zijn enthousiasme voor dat onbekende gebied groter en groter en neemt hij het over. Ken uw pappenheimers. Een half uurtje Ipad werd ingecalculeerd en rijstewafelstukjes tussendoor als lekkernij. Voor de vuilniswagen maakten we kleine propjes papier, goed voor de fijne motoriek, die ook nog eens allemaal in de Dinkitoy gefriemeld moesten worden. Hij was er een tijd lang zoet mee.

Om twee uur werd hij door zijn moeder weer opgehaald. Schone luier, schoenen aan, voetstapjes en voetstappen op de galerij, kushandjes bij de trap.

Van Lief hoorde ik vanmiddag dat hij al in het hotel was aangekomen en ook zijn kamer had mogen betreden. De reis met de Flixbus was kennelijk voorspoedig gegaan. Een pak van mijn hart, want je weet nooit wat je onderweg aan weer tegen komt. Dat het wonderlijk kan lopen is de voorspelling voor vandaag. Weer sneeuw en gladdigheid. Eigenlijk hoopte ik erop, dat de sneeuwkoningin was vertrokken naar het hoge noorden en dat er een vleug lente over het land zou trekken. Helaas…IJdele hoop.