En die mag gekoesterd worden

De laatste ochtend van onze drie dagen op Texel. We genoten zowaar van een zonsopgang vanuit de drie linker ramen, die een grandioos schouwspel gaven van dit fenomeen, terwijl allerlei soorten vogels, al dan niet in formatie, er voorlangs of onderdoor vlogen. Een waardig besluit van dit heerlijke verblijf in de B&B, temidden van het natuurschoon.

Rond half elf namen we afscheid van onze vriendelijke Host en kregen een kaartje mee met een gelukspoppetje eraan. Het zijn dit soort kleine attenties, die een bezoek zo aangenaam en persoonlijk maken.

We haalden een glazen potje met nog net niet bloeiende narcissen voor de dochter waar Lief ‘de Bonusvader’ van was, zoals zij het noemde, en zochten haar adres. Het moest een oud huisje zijn, had ik op de foto’s op Instagram gezien en warempel. We kwamen midden in het centrum uit, met een parkeerplek en uitzicht op het park. We wilden de andere kant oplopen, maar hoorden achter ons roepen. Daar stond ze druk te zwaaien. Ze had op een bankje voor het huis met een matcha in haar hand zitten wachten op onze komst.

Inderdaad wat een prachtig huisje had ze opgeduikeld. Dat het allemaal van ‘toevalligheden’, voor zover die bestaan, aan elkaar had gehangen, hoorden we later onder de thee en koffie, maar eerst een rondleiding in dit smaakvol ingerichte prachtige oude huisje met een keuken achter de woonkamer en een ieniemienie serre met logeermogelijkheden, met aangrenzend een plaatsje. Boven, onder de witgeverfde hanenbalken, een ruim tweepersoonsbed en een geïmproviseerde kast.

Er viel prachtige kunst te bewonderen van de opa van dochterlief. Etsen, lino’s, schilderijen, zijn beelden en foto’s en een beeld van een pasgeboren kalf van een bevriende kunstenaar. Koffie en thee in de heerlijke zitkamer met kleine appel/bladerdeeg baksels van de warme bakker. Uitzicht op het park en het glazen huis. Er viel een heel jaar of nog langer te overbruggen, dus eerst het verhaal van de koop van dit lot uit de loterij en daarna alle wederwaardigheden. Een zoektocht naar wat ze werkelijk wil in het leven, mogelijkheden, goede eigenschappen daarbij, een jubelend ‘Weet je wat ik nou geleerd heb!’ , en met de gitaar in de aanslag vertolkte ze een lied met haar mooie stem. ‘Ga zingen,’ dachten wij.

Na een warme afscheidsgroet liepen we nog even door het centrum van Den Burg en togen daarna naar de Veerboot, die in de winter op het hele uur vertrok. De terugreis, waarbij we naarstig wilden zoeken naar een gezellig tentje, bijvoorbeeld in Medemblik en omgeving, Vinkeveen en omgeving, met glimpen van nostalgie, maar het was Valentijnsdag en carnaval hier en daar, met een zon die aanlokkelijk scheen dus alles bleek vooral overvol. Pas bij Breukelen hielden we een noodzakelijke pitstop met een borrelhapje en vooral een meer dan opgelucht gemoed.

Wat een bijzondere dagen hebben we doorgebracht. De zee nauwelijks gezien, maar de bijzondere en waardevolle ontmoetingen en gesprekken waren voor nu even het belangrijkst geweest. Soms is vriendschap de alles bepalende gemene deler en die mag gekoesterd worden.