Al dan niet met centen

In een blog van een lieve blogvriendin lees ik dat de partner van een overleden vriend over dusdanige positieve genen beschikte dat ze dacht het gemis te kunnen aanvaarden. Een groot goed als dat mogelijk is.

Toevallig dat dit verhaal op mijn pad komt, want bij de afscheidsdienst van broer was er ook sprake van een levenslange positiviteit. Dat schitterde door in alle verhalen die over hem verteld werden door de kinderen en kleinkinderen. Broer had bij ons thuis een goede leerschool gehad met onze vader die steeds meer de politieman werd, helaas ook thuis. Zo wilde hij niet zijn. Dus had hij, net als een aantal van ons, het positieve van mijn moeder overgenomen en was hij een goedmoedige en lieve man voor vrouw, kinderen, en kleinkinderen. Het leverde een gevoel van trots op bij mij. Wat fijn als je dat weet waar te maken en op die manier afscheid kan nemen.

Het is een mooie eigenschap om het glas altijd half vol te kunnen zien. Mijn moeder kon dat in alle opzichten, en dat kwam vooral naar voren toen ze later steeds minder de zorg had voor het hele gezin en meer uit het leven kon halen voor zichzelf. Maar in de drukte van het hele gezin was er overal en voor elk probleem wel een mouw aan te passen, voor alles was een oplossing. Kon het niet rechtsom dan maar linksom en omgekeerd. Weinig te verhapstukken in de maand, dan werd met liefde elk dubbeltje omgedraaid en poffen mocht ook als je de schuld de volgende maand maar weer afloste.

Verjaardagen waren belangrijk. Het leven moest gevierd worden, het was al kort genoeg. De natuur, ook al was dat het postzegeltje tuin achter het huis, werd liefdevol gedeeld. De schoonheid van de oude perenboom, de forsythia en later de papavers voor het huis. Ze maakte ons attent op de mooie luchten, een nietig bloemetje en was totaal verrukt toen een sperwer achter in ons stadstuintje een prooi kwam verschalken. We keken ademloos met z’n tweeën naar diens verrichtingen. Ze was altijd in voor gezellige praatjes met Duikie de groenteboer, Jo de melkboer en Ad de kruidenier, die aan de deur kwamen. Mopperde niet als er onder in een kist appelen weer eens een aantal rotte exemplaren hadden gelegen. Goed voor de appelmoes. Van de vakanties genoot ze met volle teugen.

We mochten kiezen: Lopen of met de bus naar de stad. Lopen betekende iets lekkers onderweg met geld dat uitgespaard werd door de bus niet te nemen, een zak koekkruimels van de stroopwafelkraam, of een spoorpunt en later zelfs een zakje patat of een ijsje. Twee vliegen in een klap. De kinderen hadden beweging en liepen het lekkers aan kilo’s er weer af. Iedereen tevreden. Een hoogtepunt was het jaarlijkse reisje met het Vrouwengilde met de bus, of de tochtjes met vrienden naar het buitenland, die ze later nog ondernamen. Van haar leerde ik de liefde voor het zingen, het lezen en later het schrijven.

In deze huidige tijd is het moeilijk om positief te blijven als je kijkt naar het wereldtoneel. Maar als die eigenschap eenmaal in de genen zit, dan leer je te kijken naar de kleine ‘grote’ wereld om je heen. Een van de veel gebezigde spreuken van vroeger was ‘Tel uw zegeningen’. Dat kregen we met de paplepel ingegoten. Dat helpt om een draai te geven aan bepaalde gedachten en te genieten van de rijkdom die in alles aanwezig is, al dan niet met centen.