Wat let ons

Het is opnieuw een prachtige dag. Zoonlief is er met schone dochter op uitgetrokken naar de Soesterduinen en wij hadden een rustdag ingelast. Maar als het zo ‘n heerlijke lentedag wordt, is de tuin misschien toch een optie. Ze beloofden niet te lang weg te zijn. We zullen zien.

Vroeg wakker deze ochtend, rond vieren. Er blijft altijd het een en ander doorwerken in die grijze hersencellen. Alles moet een plek krijgen, ergens achter de deuren van mijn hoofd. Daarnaast spoken toekomstbeelden er doorheen. Alles wat gezegd werd bij de bijeenkomst van broer spint nog een keer door mijn gedachten, ook met betrekking tot mezelf en hoe we omgaan met de mensen om ons heen, die we al dan niet vaak zien of juist te weinig. Als er een afstand in kilometers is, is het navenant. Je kan niet ‘even’ vanuit Hongarije op bezoek komen, maar in deze omgeving woont iedereen dichtbij op een broer na. Dus dan wordt afstand relatief en een kwestie van prioriteiten stellen. Op welke gronden worden keuzes bepaald. Boeiende materie. Er valt een hoop te overpeinzen.

Mijn moeder maakte wel eens een praatje over de heg, maar ging heel zelden bij iemand op de koffie. Naar vermoeden door het vele werk, want luiheid was des duivels oorkussen. Ze had wel wat beters te doen dan te kleppen over koetjes en kalfjes. Bovendien, op die manier hield je roddel en achterklap buiten de deur. Pas later, toen bijna alle kinderen het huis uit waren, kwam ze bij haar broer, waar ze veel van hield, op bezoek en ging ze met haar schoonzus van mijn vaders kant dagjes vrij reizen, een keer per maand. Dan zochten ze de koekjesfabriek van Verkade op of kleine volksmusea, de vissersdorpen of steden verder weg en ze kwam zelfs een keer bij ons vakantieadres in Gees een middag langs. Toch is het waarschijnlijk de macht der gewoonte geweest om dat op bezoek gaan ook zeer beperkt te houden. Want we lopen allemaal de deur niet plat bij elkaar.

Bij Lief was het nog veel minder dan bij ons en dat heeft ook deels te maken gehad met zijn moeder die nogal beschermd door de nonnen was opgevoed en zijn vader, die bijna nergens op bezoek ging. Wel ging zijn moeder naar haar zussen toe een paar keer per jaar.

Het ligt absoluut ook aan het feit dat je het de eerste jaren druk hebt met je eigen gezin. Vroeger, waarbij alles zonder hulpmiddelen moest gebeuren, was je dag wel gevuld. Niet voor niets was er een wekelijkse indeling, die we allemaal nog wel kennen als je in die tijd bent groot gebracht. Er was een wasdag, een strijkdag, een poetsdag voor de bovenboel of de benedenboel, een versteldag. Alles gebeurde op min of meer vaste tijden. Dat werd ook verwacht. Het maakte het leven wel eenvoudiger en kalmer. Bezoek werd al naar gelang bewaard voor het weekend.

Tegenwoordig is de noodzaak ervoor weggevallen. Strijken doe ik haast nooit meer. Wassen als er een volle wasmand is. Schoonmaken als de tijd daar is en poetsen wanneer het uitkomt. Er zijn leukere dingen te bedenken dan het ondankbare huishouden, vond ik vroeger al. Had je net gestofzuigd en draaide je je om, dan was het alweer nodig. Dat zal mijn moeder met haar kroost van elf ook regelmatig gedacht hebben. Van haar heb ik ook dat wat vroeger als nutteloos werd gezien, bijvoorbeeld lezen, met veel liefde leren omarmen. Wachten tot je het op je heupen krijgt is een oplossing, dan is het in een vloek en een zucht zo gedaan. Nou ja, zonder vloek dan. Haha. Maar dan gaat ook echt alles aan de kant.

We organiseren dagjes of midweken met de vier kleintjes van het gezin en soms met de vijfde erbij. En we zien elkaar op feesten en sinds gisteren helaas ook op begrafenissen of crematies. Maar een van de nichten van de kinderen had wel weer eens zin in een reünie, vertelde ze. Die organiseerden we vroeger met mijn vader en moeder erbij ook. Ze verdwenen toen zij er niet meer waren. Oude tradities mogen herleven en nieuwe tradities kunnen worden gemaakt. Wat let ons.