Kleine geheimpjes

Omdat ik pas gisterenmiddag de resterende 150 bladzijden van ‘Waak over Haar’ had uitgelezen, vertoefde ik nog ruimschoots in Italië en moest ik even landen op aarde. Door de ijzige wind, die me in de polder om de oren sloeg, stond ik al vlug weer met beide benen op de grond. Ik stapte op het hek af naar het pittoreske huisje toe van vriendinlief. Bij het tuinhuis stond iemand in de open deur, maar omdat het daar aardedonker was, had ik niet in de gaten dat het haar oudste zoon was. Een vluchtig ‘dag’ en ik haastte me naar binnen, de behaaglijke warmte in. Lieve omhelzing, want het was alweer te lang geleden. Tijd zou je moeten kunnen uitrekken als kauwgom, zodat je steeds een stukje meer aan de dagen kon toevoegen. Wat zou ik dan met regelmaat meer mensen zien.

Een voor een druppelden de vriendin en de vrienden binnen. Eerst maar eens flink bijkletsen met een heerlijk kopje thee en koeken van de banketbakker. Lang geleden, dat ik die gegeten had. Flinterdunne roomboter koeken van een verleidelijke grootte. Het is fijn om te horen waar iedereen zich mee bezig houdt en hoe het is. Het kon niet anders of het gesprek ging over dood en eindigheid, over de ontdekking van een broer en zus van vriendlief, die net een hartoperatie achter de rug had gehad, waarbij bleek dat de kwaal in het erfelijkheidsgen zat en dus ook bij zijn zus en broer werd ontdekt. Zo bespraken we de welwillendheid en tegelijkertijd het onvermogen van de medische wereld om de juiste diagnoses te stellen.

Hij had eindelijk ook de verrassing bij zich, die ik de vorige bijeenkomst door griep was misgelopen en dat hij niet had willen verklappen. Het was het parfum uit het boek Narcis, van Judith Fanto dat je had kunnen bestellen via de QR-code achter in het boek. Ik had het al, en dat had hij al uit mijn blog begrepen, maar het was ‘n lief gebaar om dat voor ons allen aan te schaffen.

In mijn enthousiasme omdat het nog zo op mijn netvlies stond en ik er stiekem tussen alle bedrijven door nog over aan het peinzen was, stak ik vol enthousiasme van wal. ‘Een waanzinnig goed boek.’ O, o, nooit bedacht dat de anderen dat niet zouden vinden. De meningen waren danig verdeeld: ‘Het was al weer zo lang geleden dat het gelezen was’, ‘niet om door te komen’, ‘wel uitgelezen, maar moeizaam’. Slechts een iemand vond het net zo boeiend, al had er voor haar hier en daar meer vaart achter mogen zitten. Historisch gezien was iedereen vol lof. Sommige hadden vooral moeite met het hoofdpersonage.

We vroegen ons af naar het waarom van dergelijke verschillende opvattingen. Er waren passages bij die mij bijvoorbeeld zeer welkom waren, sprookjesachtig en beeldend geschreven, maar ook daar waren de meningen over verdeeld. Daardoor werd het een korte bespreking want om steeds maar weer al die superlatieven te herhalen is volkomen overbodig als men dat anders heeft ervaren. Wel heel interessant om dat verschil eens uit te pluizen.

Daarna kwamen er wijn en heerlijke borrelhapjes op tafel en konden we overgaan op het gezellige babbelen. Over de kinderen en hun wel en wee, over nieuwe films die iedereen beslist moest gaan zien. Alhoewel, een paar ook over het leed in Gaza en Oekraïne, iets wat je soms gedoseerd wil kijken. Het was inmiddels tijd voor de nieuwe titels van boeken en daar maakt vriendinlief een poll van zodat we weer kunnen kiezen. Door Van Dis en zijn nieuwste boek dat door twee van ons genoemd werd, kwamen we natuurlijk nog op zijn verborgen relatie. Iets meer dan 35 jaar verborgen weten te houden voor iedereen is ronduit knap te noemen.

Zo is het. Het is niet nodig om altijd uit de school te klappen. We hebben recht op onze kleine geheimpjes.