Vier het leven

Gisteren kwamen de hoogtijdagen in een mensenleven bij elkaar en raakten elkaar net niet. Een crematie in de middag van een zus van een schoonzus, gedragen door de kleinkinderen en de kinderen. We kregen om te beginnen allemaal een vergeet-mij-nietje. Het symbool van Alzheimer Nederland met de boodschap het vaak te dragen. Uit de verhalen van de volwassen kleinkinderen kwam deze oma levendig naar voren tot een paar jaar voor haar dood. Daarna was er steeds weer een afscheid, omdat de mist langzaam omhoog kroop.

Er werd liefdevol en mooi over haar gesproken en daar tussenin werden aanvullende foto’s getoond, die werden onderstreept door de begeleidende muziek: Vakanties met man en kinderen in Italië, het ouderlijk huis van vroeger met haar zussen, bourgondisch tafelen, en het geiten en dollen met de kleinkinderen. Bij oma kon alles en zo was het. We hadden allemaal een zijden bloem meegenomen die aan het eind van de plechtigheid verzameld zouden worden tot één grote bos om ze uit dankbaarheid aan het zorgcentrum te schenken waar ze op het laatst een studio had. Een mooi gebaar vond ik dat.

Na afloop was er een borrel en een hapje, dat paste bij haar leven en was er een ontmoeting met broer en schoonzus, de neven, die we niet zo vaak zagen en bekende gezichten van de verjaardagen van vroeger. Zoals altijd een mengeling van een lach en een traan. Zuslief en haar man en ik waren gelijktijdig aangekomen en het was fijn om dat samen te kunnen delen.

Rond zes uur reden we richting Rotterdam waar ik de afslag IJsselmonde miste en de halve stad ben door gesjeesd. Maar nu weet ik het en kan ik er de volgende keer pico bello heen rijden. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Parkeren bij het zwembad, was de boodschap. We werden opengedaan door de kleine man, die net zo snel ook weer naar boven rende om onze neef te halen. Hartelijk als altijd met een brede glimlach en de vraag om de schoenen uit te doen. Geen punt maar zonder bankje een moeilijkheidsgraad.

Boven stond er een overvloed aan hapjes klaar op het kookeiland en de eettafel naar ‘s lands eer en inborst en werden we met een gul gebaar gefêteerd op een drankje. Wel eerst een gedeelte van het huis bewonderen, een hotel gelijk. Wat een ruimte. Voor het woongedeelte moesten we een trap op en voor de slaapkamers eventueel nog een dus bedankten we voor de eer. Dat zou later nog wel eens komen. Geanimeerde gesprekken met de gastheer en gastvrouw volgden en later met de kinderen en de overige bezoekers. Tussendoor toonde neef zich een gulle sommelier en maakte zijn geliefde in de gauwigheid nog meer mooie schotels af met parmezaan en wat groen erover. Alles met het gemak van de gastvrijheid die uit de hele sfeer af te lezen was.

Mooie en liefdevolle begroetingen volgden, zeker nu we iedereen nog maar anderhalve maand geleden bij de begrafenis van broer van Lief hadden gezien, tussen elke handeling viel er verbondenheid te lezen. Er werd geknabbeld, gegeten, gedronken en het was de vrolijkheid ten top. Het motto van deze dag met het lief en leed werd als vanzelf ‘Vier het leven’.