Niets moet en alles mag

Zon doet verwoede pogingen om door de dichte neveldeken heen te breken en ze heeft haar lentekracht mee. Het lukt. Rondom Zwolle is de wereld nog wit, waar het bij ons allang is weggesmolten. De parkeergarage ligt vlak naast de snelweg en is makkelijk te bereiken. We nemen de verkeerde uitgang en moeten vier trappen op, maar met wat puffen lukt het goed. Oefening baart per slot van rekening kunst. Het was al met al toch nog bijna anderhalf uur rijden. Met Arnhem in mijn hoofd, waarna ik altijd in een uurtje thuis ben, had ik dat ook voor deze afstand bedacht. Een file onderweg stopte er gul nog eens twintig minuten bij. Het maakt niet uit.

Mooi Zwolle, net als Utrecht een prachtige oude binnenstad naar ons hart. We lopen richting de Blijmarkt waar we het kunstzinnige deel weten, het Odeon en Museum De Fundatie. De treden naar het bordes van het oude semi klassieke gebouw met de moderne koepel en de dikke duif van Martha Rolink er bovenop. Altijd fijn om er weer te zijn. Ik geef de jongen achter de kassa een oude kaart van Lief, die nog in de portemonnee zat. Ergens registreert mijn oog de fout met een blik op de foto. Natuurlijk is die kaart verlopen. Hij knipt hem door voor ons en ik snor mijn eigen kaart uit de diepte.

Binnen is er de gebruikelijke hoeveelheid aan grijze koppies. Ze komen gemiddeld allemaal voor de tentoonstelling van de kunstenaarsfamilie Ter Borch, schatte ik in. Wij rijzen op met de lift naar de vierde verdieping en daar vallen we eindelijk stil. Wow, wat een prachtig werk hangt hier. Alle conventionele denkbeelden omtrent een schilderij zijn losgelaten. Het lijken pastelkleuren op linnen aan muren van opgespannen kaaslinnen en katoen, al dan niet met een kleur, wat de omgeving passend maakt bij deze doeken. Er zijn erbij waar op de achterkant van het doek geschilderd is, er zitten op sommige rijgsteken, er hangt soms wat draad aan.

Ivna Esajas haar werk heeft de titels van boeken, kunstwerken of gedichten van auteurs, kunstenaars en dichters met Afrikaanse of Surinaamse roots. In een van de huiselijk ingerichte vertrekken liggen op een tafeltje de werken van o.a. Baldwin, Bell Hooks, Faith Ringgold. De titel komt uit een gedicht van de Jamaicaanse dichter Safiya Sinclair:

The ragged and the Beautiful.

Doubt is a storming bull, crashing through/the bluw-wide windows of myself. Here in the heart/of my heart where it never stops raining

I am an outsider looking in. But in the garden/of my good days, no body is wrong. Here every/flower grows ragged and sideways en always/

beautiful. We bloom with the outcasts,/our soon-to-be-sunli, we dreamers. We are strange/and unbelonging. Yes. We are just enough/

Of ourselves to catch the wind in our feathers,/and fly so perfectly away.

Vrij als een vogel, los van alles, dat proef je uit haar werk heel sterk. We kunnen er geen genoeg van krijgen en wandelen heen en terug om opnieuw te kijken en te ontdekken, de mensen, de verstopte dieren, de rafelranden van het opgespannen doek zelf, de verwerking van de stof erin, volgen de lijnen en de vormen en laten alles regelrecht binnen in ons hart.

Er staan knusse bankjes en stoelen met tafels met een schemerlamp erop waar uit te rusten valt en goed is om het geheel in je op te kunnen nemen. Gemeenschapszin is op alle doeken af te lezen. De mensen omstrengelen elkaar, lopen door elkaar heen, lijnen en kleuren vervagen, vullen dromen, herinneringen of spatten er in een fel blauw vanaf. Een vleermuis is een muizenkopje met vlerken. We dwalen door haar wereld en lezen de historie in haar beelden.

Alles heeft betekenis, maar wij mogen er onze eigen betekenis aan geven. Er staan geen titels bij de doeken, de folder hebben we nog even laten liggen. Eerst drinken we alles goed in en pas later komen de titels aan bod en het gedicht. Zo valt alles samen met eigen gedachten. Niets moet en alles mag.