Zonder fileleed

Lief reed mee naar Utrecht, om een van zijn geliefde Singelwandelingen te maken. Ik moest achter het Griftpark zijn om bij de parkeergarage te komen. Vandaar uit kan je voorbij de Voorstraat het wandelpad langs de Singel op. Toen ik de hoek om stak van de garage blies er een venijnige wind om mijn oren en bracht nog een gemene vlaag kou mee. Het was ongeveer een kwartiertje lopen naar de kapper.

Ze was gevestigd in een van de panden van de Willem Van Noortstraat. Aan de overkant op de hoek was vroeger de automatiek en de slagerij van Meneer B. Daar werkte ik een jaar lang na schooltijd en op zaterdag als veredelde patatbakker. De man zelf was een wat vrekkerige iezegrim, die niet goed tegen de lucht van pure Spiritus kon, dus om een uur of vier maakten we de vitrines van de slagerij al schoon met dat goedje. Na een minuut deed de beste man zijn schort af, trok zijn jas aan en zette zijn hoed op en liet de slagerij over aan zijn hulp Jan en de automatiek aan mij. Dolle pret was het dan nog even in de vroege avonduren tot Jan naar huis ging. Ik leerde vooral vrienden te maken met zo’n puntzak vol, en niet afgemeten naar de wensen van de baas, en met lekker veel romige mayonaise. Glorietijden.

Ik stapte de winkel binnen en kon even uitrusten na de wandeling. Daarna riep een van de dames me voor de kleuring. Eerst wassen en een hoofdmassage en daarna uitspoelen en op de plek voor de spiegel het kleurenpapje aanbrengen. Het was zorgvuldig samengesteld op de kleur van mijn haar. Geen chemische troep maar eerlijke natuur. Een warme band om mijn hoofd en de tulband erover en dan in de warmte van de futuristische infra-rood Heater.

Daarna viel de rust in en kon ik verdwijnen in mijn eigen bubbel. Al mijmerend, een Hongaarse les en luisterend naar de flarden van gesprekken om me heen: Over Japans leren dan/wel Nederlands van mijn kapster en de Japanse stagiaire, over moestuinen, inzaaien, snoeien, over levensprobllemen op een pad, je kon het zo gek niet bedenken. Lappers zijn van alle markten thuis. Voor mijn neus stond een warme Chai en een piepkleine heerlijke brownie.

Er was wat leesvoer. Een ‘Saar’, duidelijk een blad voor vijftigers, zoals de onderwerpen toonden. Een boekje met informatie over duurzaamheid en het kleurenboek, een van mijn favorieten, Het Geheime Leven van Kleuren van Kassia St’Clair. Al lezend is een uur zo voorbij. In het tijdschrift Saar een verhaal over een geheim gehouden affaire terwijl het indruiste tegen het waarheidsprincipe van de vrouw. Een beschrijving van het loslaten van haar partner maar uiteindelijk ook van de geheime minnaar, om te resulteren in een volkomen tevreden leven alleen met de kinderen in co-ouderschap. Er zijn soms omwegen nodig om de juiste vinger op de juiste plek te leggen en uiteindelijk bij jezelf uit te komen.

Toen was ik opnieuw aan de beurt. De verf moest uitgespoeld en het haar droog geföhnd. Ik sta er weer gekleurd op. Met een nieuwe afspraak op zak en een lichtere portemonnee stapte ik de miezerige regen in. Utrecht in de spits met regen betekende wijselijk binnendoor naar huis, zonder fileleed