Een goed gevulde dag

Vroeg in de morgen een afspraak met zoonlief en de kleine pretletter, zijn dochtertje die, nu de twee andere rakkertjes naar school zijn, het rijk met haar vader alleen heeft. Ze waren al naar het bos geweest en hadden dennenappels verzameld die in haar roze fietsmandje lagen te drogen. Daar hadden ze een grote bonte specht gehoord en gezien en zijn holletje ontdekt, waar zoonlief kleintjes in meende te horen. Een uurtje natuur is al genoeg voor een hele dag. Er valt zoveel te ontdekken. Pop moest aangekleed. Een nieuwe trappelzak. ‘Een trappeldoelie’ wist ik me ineens te herinneren. Zo noemden we ze vroeger. Het woord borrelde en gistte in een keer omhoog. Hoe wonderlijk onze geest toch werkt in het woud der herinneringen.

We waren er rond elf uur. Opgetogen vertelde ze van de specht en zoonlief liet het filmpje zien dat bij het verhaal hoorde. Daarna waren ze boodschappen gaan doen en hadden lekkere koekjes gehaald voor bij de thee voor ons. We konden volop genieten van haar vrolijke en gezellige babbel en bijkletsen met zoonlief. Natuurlijk moesten we ook de blokhut achter in de tuin bewonderen, die schoonpapa met hun hulp had gebouwd. Kranig klusje geweest. Het is ruim en praktisch. Schone dochter was er even. Ze moest naar de fysiopraktijk waar ze werkt, om de reintegratie na haar operatie te bespreken. Dat was dichtbij, een blok verder. Ons bezoek was kort maar krachtig en erg knus.

Daarna gingen we naar het Centraal Museum in Utrecht. Ik prijs me altijd gelukkig dat ik de weg daar blind weet te vinden, want alles is eenrichtingsverkeer geworden en dan moet je de sluipwegen op je duimpje kennen. Het is allemaal zo uitgevoerd om het aantal auto’s te ontmoedigen. Door die malle longen, en zeker met het vocht in de lucht, kan ik niet heel ver weg parkeren. De binnenstad mag dan ook wat kosten.

We liepen langs de piepkleine huisjes, gemoedelijk tegen elkaar aanleunend, De Kameren van Maria van Pallaes, met daarachter het hofje van de Beyerskameren. Een heerlijk stukje oud Utrecht. Iets verderop in die Agnietenstraat lag het Centraal Museum met het Nijntje Museum aan de overkant. Het was even zoeken naar de museumkaart, maar ik had de nieuwe van Lief. Gelukkig maar. Even dachten we met een verlopen pas te staan. Trapje op en trapje af, kalmpjes aan, en een paradijs aan Utrechtse en landelijke buitenplaatsen en ruïnes in inkt of aquarel, minutieus getekend en van een flink formaat.

Het thema was ‘Getekend de natuur’, waar je door vier eeuwen geschiedenis kon wandelen om te zien hoe de houding van de mens ten opzichte van de natuur was veranderd. Als inleiding sprak de Natuur zelf tegen ons:

Soms probeerden jullie mij vast te leggen, te bezitten, te ordenen.  
Maar mijn betekenis, laat zich niet vangen in lijnen.  
Toch vertellen de tekeningen mijn verhaal. En dat van ons samen.  
Over hoe jullie mij zagen en vandaag de dag zien. 
Over hoe ik verander. En over hoe wij samen kunnen leven. 

Getekend, de Natuur.

Aandoenlijk en zo waren er in elke zaal kanttekeningen van de natuur zelf. Een mooie verzameling op deze manier, waarbij ik vooral de etsen van de dode vogels en het molletje van Charles Donker boeiend vond, maar dat was ook omdat ik er met een gekleurde interesse naar toe was gegaan vanwege mijn eigen dode-mussen-ets van een paar weken geleden.

Na deze ene tentoonstelling was de geest verzadigd en besloten we een hapje te gaan eten buiten het centrum. Ook daar betaalde je voor het parkeren een hoofdprijs. Wel heerlijk aan de Kade tussen de studenten van de HKU wat een aangename ongedwongen sfeer gaf. Geen hele maaltijd, want die werd pas een uur later geserveerd, maar kleine borrelhapjes die alles bij elkaar goed genoeg waren. Op die manier lieten we de uren nog eens voorbij kabbelen als mooie afsluiting van een goed gevulde dag.