Soms is doen de beste remedie

Na sneeuw komt hier kennelijk regen. De straat vindt het maar niks en houdt de inmiddels grauwig gesluierde drab hardnekkig vast. De hoofdweg voor is al diep donkergrijs. Het zal nog wel even duren hierachter. Ook de daken zijn weer allemaal ontdaan van hun frisse witte teint.

Het balkon weent mee. Troosteloze aanblik, alhoewel de dappere blauwe druifjes en de winterviolen vrolijk hun kopjes opsteken. Het is het grauwe grijs wat de overhand heeft, tranen aan de stoelen, maar de prunus van de onderburen draagt ondanks of dankzij de misère alweer knop.

Met zulk weer en in de wetenschap dat het vermoedelijk binnen blijven wordt vandaag is het fijn om eens de kasten uit te mesten. Er zijn wat nieuwe aankopen gedaan en het oude moet er uit, sommige dingen liggen al vier jaar onaangeroerd in de kast, omdat het van die twijfelgevallen zijn die je altijd nog eens aan zou kunnen trekken. Een oude ‘hippiebroek’ moet er ook aan geloven. Even als het verschoten ribfluwelen colbert van lief en een niet goed passende bruine. Een poncho en een korte jas gaan de koffer in, die zijn voor in Nagypeterd. Twee vuilniszakken vol kunnen naar de kringloop. Het is goed. Zo hangt alles weer overzichtelijk en kan vrij ademen.

Dochter belde en heeft genoten van een weekje thuiswerken, een soort halve vakantie, want wel sneeuw-en ijspret nu niemand er door kon met dit weer. Ook zij was aan het ruimen geslagen eergisteren en de kamer van tante Pollewop, kunstenaar bij uitstek, is weer ordentelijk en net. Verbaasd had die geconstateerd dat ze alles weer kon vinden. Haha.

Bij de schrijfcursus was de schrijfingang van vandaag: ‘Hoofdkussen’ en of je vanuit het kussen zelf wilde schrijven. Verstand op nul, bed in mijn gedachten en daar gaan we dan. Mijn kussen neemt het woord.

Ik ben niet uitverkoren. Ik lig met drie zussen op het grote bed en de ligging staat niet vast. Het is altijd weer afwachten hoe we neergelegd worden. Soms trekt ze ons een grijs, dan weer een zwart of een donkerblauw sloop aan. Al naar gelang de kleur liggen we dan boven-of onderop. Blauw ligt altijd boven. Onze companen, het dekbed en het onderlaken, wisselen mee van kleur. Lichtgrijs, donkergrijs, of turqoise al naar gelang wie aan de beurt is. Onze jurkjes worden dan allemaal vervangen en moeten in de wasmachine, iets waar ze een hekel aan hebben, omdat ze niet van dat gedraai houden en er duizelig van worden. Ze voelen zich, al hangend aan een lijntje, wat verweesd zonder mij, mijn dikbuikige binnenste. Het doet me goed dat ik bij tijd en wijle gemist wordt. Het streelt mijn ego, dat toch nog steeds wat broos is, omdat ik weet, dat ik bij het minste of geringste defunctioneren rucksichloos vervangen zal worden. Dat doet je persoonlijkheid geen goed. Bovendien lig ik hier een aantal maanden van het jaar een beetje doelloos te liggen. Zodra de koffers gepakt worden, weet ik het al. Ze gaat op reis en wij blijven eenzaam achter. Jaja, het leven van een hoofdkussen valt niet altijd mee. 

Nooit gedacht dat ik me ooit verdiepen zou in dit soort alledaagse dingen, maar zo zie je maar. En eerst dacht ik ‘wat moet je ermee’, maar ik kreeg er echt lol in. Soms is doen de beste remedie.