En dat geeft een goed gevoel

Het was een dag vol verrassingen. Het begon vanmorgen vroeg met de verdwenen sneeuw op de bomen en de smeltende laag op het balkon. De voederplank had haar diepste geheimen daardoor prijs gegeven en Kauw en Duif waren gulzig en gehaast aan het pikken geslagen, zowaar naast elkaar, terwijl ze elkaar anders nog wel eens in de ‘veren’ willen vliegen.

Om elf uur werden we bij onze tandarts verwacht, maar daarvoor moest Agaath eerst met een zachte borstel en trekker uit haar dikke winterse duffel geholpen worden. De sneeuw viel er in grote brokken af. Daar was ze dan weer eindelijk. Glanzend zwart, een beste wasbeurt zo’n paar dagen sneeuw.

Bij de tandarts kwam iets na onze aankomst een echtpaar uit de behandelkamer. De man moest even gaan zitten, want hij had last van duizeligheid. Met spijt in zijn stem zei hij dat hij daardoor niet meer kon rijden. Zijn vrouw reed, ook met de caravan, verklaarde hij met niet onverholen trots. ‘Eitje’, vond de vrouw en even was er dat ons-kent-ons-gevoel. Onze tandarts maakt altijd grondig schoon. Ze krabt, ze port, ze schraapt, ze pulkt en daar gaat het tandsteen uit de kleinste hoekjes en gaatjes waar je met de tandenborstel nooit bij kan. Daarna volgt het polijsten en de ‘douche’. Heerlijk glad gevoel. We wisselden de wederwaardigheden uit van het afgelopen jaar. Haar nieuwe stad, ons huis in Hongarije, de reis, de drukte in de praktijk, vakanties. Omdat we met ons tweeën in de behandelkamer waren gegaan had ik, na onderhanden te zijn genomen, tijd om het gesprek gaande te houden. Daar is anders pas tijd voor na de behandeling en dan nog maar in vogelvlucht. De wachtende man in de wachtkamer zag ineens het licht toen hij ons met z’n tweeën zag. Hij had zich heel de wachttijd lang afgevraagd hoe die vrouw toch zo aan de babbel kon zijn. Haha.

Na de boodschappen, wat heerlijk om weer vervoer te hebben, reden we door naar Amelisweerd. Een klein beetje schoonheid snuiven met verstilde natuur en krassende kraaien rond de bomen, kleine dribbelbeentjes achter vaders aan op het glibberige pad, wandelende echtparen op het jaagpad langs De Kromme Rijn. Het sneeuwkleed over het gras en de bevroren plas voor de brug met hier en daar een verdwaalde nijlgans maakten het sprookjesachtige tafereeltje af.

De Veldkeuken is een heerlijke en knusse ambiance, zonder poespas, met veel jonge lui en een handvol oude knarren (wij dus ook). We bestelden een heerlijke lunch, een Aubergine-hachee voor Lief en een soepje voor mij, wijntje erbij en genieten maar. Even het tandartsenbezoek vieren. Weer schoon voor een jaar. Maar zo’n gezellige sfeervolle ruimte is ook leuk om te observeren. Een man die achter het verkeerde groene jasje aanliep omdat hij dacht dat het zijn vrouw was (in bijna net zo’n kleur groen) en even verdwaasd om zich heen keek toen hij dat ontdekte en de andere kant op naar buiten liep.

Tot onze grote verrassing liep onze buurvrouw er, met schort en een bungelende theedoek eraan. Kennelijk werkte ze in de keuken. Ze begroette ons enthousiast en vroeg of wij daar vaker kwamen. Amelisweerd is ons zo’n beetje met de paplepel ingegoten. Het achterland van de Utrechters. Ze bood onmiddellijk aan om af en toe een broodje voor me mee te nemen. Het toeval wil dat we het in de ochtend nog over haar gehad hadden en dat ik de avond ervoor op internet een zuurdesembrood-pakket had besteld. Zuurdesem met oude kaas staat voor mij gelijk aan een taartje voor een ander.

Het kan opnieuw allemaal geen toeval zijn. En dat geeft een goed gevoel.