Om meer dan dankbaar voor te zijn

Het moederhart hoorde aan dat zoonlief op weg was naar Den Bosch met de auto. Visioenen van glijdende auto’s trokken voorbij, maar hij is een ervaren rijder en altijd kalm in een stevige auto. Zijn lieve wederhelft rijdt in haar fiatje en van dat soort autootjes weet ik alles, vooral in extreem winterweer. Volgende week krijgt ze een andere. Ze moest vandaag op de beurs zijn , die vanaf hier een straatje verder wordt gehouden. Het zal er niet druk zijn, schat ik in. Vlak voor ze kwamen heb ik eerst de voedertafel leeg gemaakt en wat lekkers erop gestrooid, maar ook de grote voederbuis gevuld voor de kleintjes. Alleen, toen dat net was gedaan, begon het opnieuw te sneeuwen. Dan is alle hoop op de mezenbuis gevestigd

Daar kwamen ze, ik hoorde het al knerpen op de galerij. Schoondochter kwam ook nog even een kop thee meedrinken. Kalm vertrekken en beloven dat je terugkomt, dat zijn essentiële boodschappen voor de kleine Njong. Zonder problemen. En in de wetenschap dat het allemaal goed komt, laat hij haar met een gerust hart gaan. Kusjes, knuffies en zwaaien tot de galerij weer winterstil achterblijft. Gauw naar binnen en ontdooien op de Ipad. 45 minuutjes en niet langer. Wekker gezet met van hem de belofte niet boos te worden als het voorbij is. Maar deze kleine schat gooit het vanzelf aan de kant als het niet meer naar het zin is.

Een hartensteen verven voor mama en het babyzusje in de buik had de prioriteit. ‘Dit gaat mama heel mooi vinden’, dacht hij zelf en sprak dat diverse malen uit. ‘Héél mooi, denk ik’, was het antwoord. Dus was hij er een aardig tijdje mee bezig. Daarna ook nog een verfje op papier, maar dat had de aandacht niet heel erg lang. Eeen appeltje dan maar. Met gejuich ontvangen. En zo was het de hele dag over en weer verzinnen, aangeven, vragen, zelf spelen, bedelen om meespelen, stoeien met Lief, autootjes omkiepen, tenten bouwen, pannenkoeken bakken met grote vreugde. Heerlijk bezig zijn en bijna niet moe te krijgen, maar bij een boekje over de verjaardag van Opa Jan aan het eind van de dag toch moe geworden met oogjes op half elf. Hé, voetstappen op de galerij, papa’s stem in de gang en daar waren ze alle twee, papa en mama. Ondertussen nam de sneeuw zienderogen toe, hadden koolmees en pimpelmees de voederbuis ontdekt en zag de wereld er sprookjesachtig uit.

Zoonlief ruimde snel de autootjes, de trein, de tent allemaal op, ipad mee, jas en de sneeuwlaarsjes aan, das en sjaal om en hup, kleine passen naast die vertrouwde grote en weg waren ze. Toch even uitpuffen. Een hele dag was omgevlogen maar het mocht wat aan energie kosten.

Nu op de bank en langzaam weer in de modus van kindvrij en de eigen dingetjes. Zoonlief dus goed uit Den Bosch aangekomen maar met de boodschap dat hij morgen naar Drente moet. O, dat moederhart, het heeft wat te verduren. Foto’s van pure winterpret en een reuze sneeuwpop van kleinzoon en zijn sportvrienden, dochterlief die met haar Lief aan de wandel was en haar zus die mooie sfeervolle kiekjes met besneeuwde takken had gestuurd. Iedereen is veilig thuis gekomen en dat is om meer dan dankbaar voor te zijn.