Net als ik

Het was een heerlijk kalm dagje, waarbij ik een flink stuk in de biografie van Clara Schumann opschoot, achter elkaar in de middag de groene en de rode saus voor de spaghetti kon maken, dwars door de koelkast heen, aan het eind van de middag de boerenkool klaar had en de vegetarische andijviestampot op Oosterse wijze aan het begin van de avond. Tussendoor thee en af en toe een oliebol of appelbeignet. Alles in dat kalme tempo. Morgen de finishing touch met een lange tafel waarop het als een buffet allemaal uitgestald wordt, zodat iedereen kan opscheppen en gaan zitten naar wens.

Peter Pannekoek was sterk maar toch sluimerde ik bij het laatste kwartier in. Moe van alle inspanningen en omdat ik in de ochtend weer heel vroeg wakker was. Een kwartier voor de jaarwisseling was ik er weer. Zoonlief en schone dochter kwamen even beneden gelukkig nieuw jaar wensen en er werd niet getelefoneerd, omdat vandaag iedereen komt. Geen bericht, goed bericht. Kleinzoon liet met een filmpje over de app zien hoe voorzichtig hij met het vuurwerk van vorig jaar was omgegaan. Alles is nu schoon op.

Er komen indrukwekkende eindejaars-blogs langs met boekenlijsten, goede doelen, weemoedige gedichten, verhalen, wandelvoornemens en en ik heb ze niet. We hebben twee plannen te verwezenlijken, ergens in dit jaar of het volgende bij leven en welzijn en verder komt alles vanzelf op ons pad. We hadden gisteren in de namiddag naar een gezellige oliebollenuurtje kunnen gaan, maar de alles behalve frisse buitenlucht was een grote spelbreker. Jammer, dan zie ik de luitjes van mijn leesclub pas volgende maand.

De regen, die nu flink doorzet, is gunstig. Al het niet afgegane vuurwerk is drijfnat en kan niet meer door kleine jongetjes opnieuw aangestoken worden. Dat vond ik voorheen nog het engst van allemaal. Trouwens hulde aan de straat hierachter, want ondanks het langdurige siervuurwerk ligt er geen rommel overal. Dat was vroeger weleens anders.

Ik overpeins de schrijfingangen van het afgelopen jaar en bij de 124e ervan wordt er gevraagd welk kledingstuk ik niet kan missen. Ik heb er meerdere, maar er is er één waar ik niet buiten kan. Die gaat altijd en overal mee. Over duurzaamheid gesproken. Ik beschrijf het als volgt:

Er is maar een kledingstuk dat ik ondanks haar hoge leeftijd nog steeds bijna elke dag draag. Ik woon er in en je kunt me er in uittekenen. Langzamerhand begint het elastiek uit te lubberen en valt er hier en daar een miniem gaatje in, maar mijn zwarte semi-harembroek van viscose is absoluut de top favoriet. Te pas en te onpas trek ik haar aan. Hier, bij het boodschappen doen of naar de tuin, in Nagypeterd alle dagen dat we thuis zijn. Op de een of andere manier voelt het als de meest comfortabele en ik heb spijt dat ik destijds, jaren geleden, niet nog een tweede gekocht heb, want sindsdien ben ik blijven zoeken naar precies zo’n model en het is ook de aanzet geweest tot het kopen van wijde broeken in het algemeen, die ik met verve ben gaan dragen als ik op reis ben of ergens heen moet, of wanneer we ons een beetje opdoffen voor een etentje. Heerlijk.

Dit topstuk, dit tweede vel, dit passende handschoentje, kan zelfs als pyjama dienen met mijn zwarte viscose shirt, dat minstens net zo oud is. De broek kwam uit een soort discounter in het winkelcentrum Kanaleneiland met goedkope kleding. Het heeft het bestaan van de winkel ruimschoots overleefd. Vroeger droeg ik ‘m met beenwarmers, maar tegenwoordig gaan de sokken erover heen tot op enkelhoogte en daar komen dan de kloffies over. Oude trui of het t-shirt erop, leuke das erbij, zwarte kol in de winter en klaar is Marie. Niets meer aan doen. 

Zo gaat dat met lievelingsen. Of ik er nu in slaap, in schilder, in teken, in kook, in boodschappen doe, in wandel, in tuinier, ze is overal geschikt voor. Een veelzijdige dame, dit schatje. Ik blijf haar eren en dragen en ik lijst haar in als ze tot op de draad versleten is, net als ik.