Toch blij met mijn dooie mus

Vroeg opstaan is een dingetje, maar twee dagen vroeg opstaan is een overwinning op zich. Zo voelde het toen ik om half acht aan de keukentafel zat. Om half tien zou ik bij vriendinlief zijn. De gebruikelijke rituelen en twee koppen koffie vormden de basis. Het was kalm op de weg. Het begon al een beetje te gloren in het oosten. Dat beloofde een zonnetje.

Ze stond al klaar en wilde rijden. Ik had de bloemetjes gekocht voor de gastvrouw, die ons zou onthalen op een proefworkshop etsen. Te lang geleden, zo’n vier jaar alweer. Zo reden we al babbelend richting regio Noord. Hier moesten eveneens een aantal maanden uitgewisseld worden.

De weg is saai en duurt daardoor ongeveer eens zo lang, maar daar was de wijk ineens. Tomtommetje wees feilloos de weg naar het huis toe. Nog steeds waren de kavels ernaast en er tegen over niet verkocht en het oogde ruimtelijk daardoor. Een bescheiden moderne woning temidden van de enorme bakbeesten van huizen om hen heen, met een kerstverlichting die tot aan de Noordpool reikte, mijns inziens.

Warme omhelzingen, kunst aan de muur bewonderen, koffie en thee, bijkletsen. De maanden zonder elkaar vielen er als vanzelfsprekend tussenuit. Het atelier stond geduldig te wachten. Heerlijk oord met al haar eigen werk, linosnede en etsen, ruime werkplekken met een licht erboven. Ideaal. Etspennen en zinkplaten in de aanslag. Hoe was het ook alweer. Het onderwerp voor mijn schets, de dooie mus in de vriezer en foto’s van diezelfde mus met uitgewaaierde vleugel, moest het worden. Geheel buiten mijn comfortzone, want geen portret. Maar toch de moeite waard om te proberen.

Tussendoor de lunch en thee.

Met behulp van een print stond mus er zo op. Beetje uit het lood, maar toch. De zinkplaatjes waren alle vier al voorbewerkt. En dan komen eindelijk toch de eerste krasjes op de plaat. Geen droge naaldtechniek maar kalm en zachtjes te werk gaan, is voor mij met mijn kraskracht eigenlijk nauwelijks te doen. Vriendinlief had ook een vogeltje en de gastvrouw de (stokoude) poes in de doos toen ze nog jonger oogde en alle pootjes had. Het bijten van de plaat gebeurde in een zoutoplossing, dat wat minder schadelijk is dan zwavelzuur.

De drukpers stond in de aanslag, het papier was natgemaakt. Hoe was dat hele bijtproces ook al weer. Al doende met wat losser geëxperimenteer aan alle kanten werd de afbeelding klaar gemaakt voor het afdrukken. De drukinkt afslaan was eigenlijk te zwaar, maar lukte met de juiste aanwijzingen toch uiteindelijk. We kregen een goede instructie. En dan is het moment suprème daar. De afdruk, tromgeroffel, en ja hoor, goed gelukt voor vriendin, mijne te donker naar mijn zin, toch nog te veel ‘grote stappen snel thuis’ gedacht. Het was niet erg want ik had inmiddels wel weer de smaak te pakken.

Als we nu een weekend gehad hadden, was ik onmiddellijk weer opnieuw begonnen. De vogeltjes van vriendinlief waren heel goed gelukt. Er werd al gauw een reeks gemaakt. Door de gastheer des huizes was ons een heerlijke rode-kool-taart in het vooruitzicht gesteld. Niet te versmaden er was alleen een klein probleempje, de oven was niet goed ingesteld. Geen probleem met een wijntje en wat chipsgeknabbel viel tijd met gemak te overbruggen. Na de heerlijke maaltijd, thee of koffie toe en onze etsen op zak, netjes ingepakt, en met een warme omhelzing van beiden, konden we op huis aan. Mist, maar gelukkig niet op de snelweg en zeker niet in ons hoofd. Voor herhaling vatbaar en toch blij met mijn dooie mus.