En daar ging ik hoor. Extreem vroeg voor mijn doen. Geografisch een beetje mistig, want ik vertelde zoonlief dat ik hem wel weg wilde brengen, ik moest toch naar Renkum. Hallo, Renkum ligt dus bij Arnhem en zoonlief zijn werk bij Amersfoort. Klein omweggetje met als voordeel, dat we uitgebreid met elkaar een stukje de diepte in konden, al was dat niet zijn gewoonlijke manier van doen. Het bleek al met al meer dan 20 minuutjes verder, dus het viel reuze mee. Thee(of koffie) en dan na het hele jaar te hebben bijgekletst, richting Gorssel. Ooit een leuk dorp gezien, compleet met een echte kern, lichtjes te over, en alle leuke huisjes die ergens op je verlanglijstje staan, dan ben je in Gorssel. Met dat wonderschone museum, dat vriendinlief nog niet kende. Ohhh, dan kan ik pronken.
We begonnen natuurlijk met de lunch, een soeppie (wat anders) en een twaalfuurtje. Gemotiveerde bediening en fraai om te acclimatiseren in dat oude huis dat indirect de entree is van het museum is en van het café-restaurant. Ik hou van de locatie en van het gebouw, die wonderlinge mengeling van heel oud en modern en transparant. We begonnen beneden. De vaste collectie, met zoals te doen gebruikelijk interessante werken, ohhhh, die grafiek op het kaaslinnen bij het begin, zo adembenemend. De expressie. Onmiddellijk vertoefde ik even bij Michael Borremans en zijn Dolhuis-schilderijen.
Midden in een zaal werd het gesprek de diepte ingeleid, zo waardevol en zo belangrijk. Zeldzaam maar niet onmogelijk in zo’n inspirerende ruimte. We genoten.
De collectie kende bekende namen, Willing, Westerik, een hele wand met Mankes, zo fantastisch, Toorop en haar vader, Warmerdam en zijn zelfportretten, het was er allemaal en heel veel onbekenden, veel primitieven, die onze bekoring niet echt konden dragen. Maar dan in de laatste zaal beneden de kunstenaar Bryan Ley, en dan zijn we stil en drinken de prachtige portretten in, een speciale techniek, die ik niet ga verklappen, ga het zien en sla stijl achterover. Hoe dan. We zijn er stil van en zwaar onder de indruk. Een zo’n zaal is eigenlijk al genoeg om weken lang op te teren. Qua sfeer, qua inspiratie, qua verbeelding. Wat een prachtige weergave van deze kracht.
De eerste verdeping kan er eigenlijk al niet meer in. We zitten vol en lopen er langs, nemen waar en laten het bij wat het is. Dus is er nog een heerlijk kopje thee, of koffie, maar niet voordat we nog even het winkeltje bezocht hebben. Wat zien we? Een dunne catalogus over sommige werken van Bryan Ley, hoera, beter dan foto’s. En een handige penhouder voor bij mijn sketchboekjes. Als ik dan ook nog een kunstzinnige dikke groen bril als haarband vinden kan, kan mijn dag niet meer stuk. Ik ben ongelooflijk gelukkig op dit moment. Een kinderhand is gauw gevuld.
Een beetje huiverig, vrijdagmiddag, in de drukke spits, en dan praktisch geheel zonder file terug te kunnen rijden naar Renkum. Vriendinlief met warme omhelzing, ‘dag schat tot later‘, rij ik door terwijl zij richting huis loopt. Het is een wonder. Geen file, zelfs geen licht oponthoud. Het kan nog, als je maar de goede kant op gaat. Altijd de goede kant op gaat!
Mijmeringen 
ha die Berna
ja dat ligt wat uit elkaar die plaatsen , Gorssel zocht ik ff op
de omgeving mij wel bekend van mooie wandelingen
jullie hadden een fijne museum dag
rustige avond groet
LikeLike
Altijd boeiend daar dat More Museum. Ik was er lang geleden in 2017. Je blog nodigt uit om weer eens die kant op de fietsen/rijden.
LikeLike
Dit voorjaar in februari zijn wij daar geweest en hebben daar met verwondering naar gekeken.
LikeGeliked door 1 persoon
Vriendin was er nog nooit geweest en helemaal van haar sokken😉😘🍀
LikeLike
Prachtige entourage voor een mooie inhoud. ❤️
LikeLike
“Ik ben ongelooflijk gelukkig op dit moment. Een kinderhand is gauw gevuld.”
.
Goedemorgen lieve dame,
ik vermoed dat ook kinderhanden erg verschillend zijn.
Van vorm en grootte.
Wat u daar allemaal opsomt, overkomt mij in een heel jaar niet.
En toch kan dit oud jongetje reuze gelukkig zijn. Zoals zopas.
Toen ik een zesgranenspeculoos met boerenboter insmeerde.
En ik thuis (zo’n zeventig jaar geleden) weer aan tafel zat.
En moeder zag dat het goed was.
Ik groet u hartelijk. En wens u nog vele gelukkige kinderhanden.
.
LikeGeliked door 1 persoon
Zoals altijd is het gelijk aan uw kant. Het bleek, na het te hebben nagelezen, een geluk met wat hinderlijke fouten. Maar ter geruststelling: Dat is aangepast en daarbij zou ik ook ongelooflijk gelukkig kunnen worden van zo’n zesgranenspeculoos, die ik na dit bericht toch eens ga proberen (als ik het kan vinden) en altijd met boerenboter. Dank U wel. ☺️
LikeLike
Wij hadden aan zo’n zelfde keukentafel ook zeventig jaar terug kaakjes met blue band en soms hagelslag en dat lag aan de financiën 😉
LikeLike
Om mijn antwoord te kunnen begrijpen,
zal ik het even toelichten…
Het moet zo’n tien jaar geleden zijn dat ik nog eens buiten de muren van mijn stad kwam.
Een hinderlijke kwaal maakt mij het leven wat moeilijk.
Als ik al een uur of twee kan buiten komen, voor een wandeling naar de stad (bv),
dan ben ik al blij.
Tien jaar geleden voor een uitstap naar zee of elders,
dan wist ik reeds vooraf waar ik terecht kon in hygiënische en voldoende plekken.
Als je dan op zo’n trip met trein, of auto,
een vijftal keren je toevlucht moet zoeken. Tja, dan verkies je thuis te blijven.
‘Je gaat er niet van dood, maar het bepaalt je leven.’, zegt de dokter.
Misschien begrijpt u als ik onze voeten en handen vergelijk,
ik denk aan al uw reizen en bezigheden,
dat ik even ‘uw gevulde kinderhand’ even wilde nuanceren.
Maar heerlijk voor u, blijf vooral genieten!
.
.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een lieve reactie. Ik begrijp het volkomen.
Ja, dat is de betrekkelijkheid van mijn kinderhand. Dankzij het eigen vervoer kan ik ondanks mijn immobiliteit nog aardig ‘uit de voeten’. Dat is mijn zegen. 🙃
LikeGeliked door 1 persoon
Mijn excuses… ik voel me reeds beschaamd.
Wellicht kent u de kwaal (PDS) niet,
maar het heeft niets met vervoer of een eigen wagen te maken, hoor.
Als ik u zeg dat ik soms (uitzonderlijk) 4 uur op een dag in mijn badkamer zit,
tja, dan zal u begrijpen dat het probleem zich even goed stelt in mijn eigen stad
onafhankelijk van een eigen wagen of te voet…
Geniet zoveel u kan. Nu het nog mogelijk is.
Ik wil echt niet zeuren, hoor. Neen, tenslotte ben ik ‘een roerloze reiziger’.
In mij gedachten kom ik overal.
En er bestaan veel erger dingen.
Voel me nog steeds bevoorrecht.
Sorry.
PS.
Jules Deelder, uw landgenoot:
“Als ik mijn ogen toedoe, ben ik in Honeloeloe.”
Wel, ik ook. Glimlach.
.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik ken het helaas maar al te goed. (Als oud-verpleegkundige)Nu is het me geheel duidelijk en ik begrijp het volkomen. Helaas nee, dan helpt een auto ook niet echt. Nee lieve Heer, zeuren is het woord echt niet. Geniet in Honoloeloe samen met Jules of daaromtrent en reis verder in Uw gedichten en de boeken❤️lieve groet🍀
LikeGeliked door 1 persoon