Het zij zo

Zijn het zachte dagen om het leed te verzachten van die scherpe kanten rondom ons in de wereld. De zon doet verwoede pogingen om door te breken, maar het lukt haar niet. Wel was er vanmorgen vroeg een hele bedrijvigheid in de straat met een oplichtende horizon erachter. Twee busjes en een grote kraan, die zo vertelden de volgende beelden, dienden om een oud kozijn in de achterkamer te vervangen voor een nieuw. Dat kon ik aflezen aan de oude ramen, die van achter naar voren werden gehesen. Wakker van vier tot acht en daarna toch weer in slaap, maar net op tijd wakker voor het belletje van Lief om elf uur. Nu pas aan de koffie. Geen probleem want voor vandaag stond een dagje pas op de plaats ingepland.

De agenda vult zich namelijk al rap. Gisteren thee bij oudste dochterlief, die met een gekneusd of gebroken teentje aan huis is gekluisterd. Lang leve de fysiotherapeuten in de familie, die wel weten hoe dat varkentje te wassen valt. Morgen bij de andere dochter theeën, donderdag weer een dagje rust, vrijdag met vriendinlief naar het museum in Gorssel voor de tentoonstelling van de Peruaanse kunstenaar Bryan Ley, heel veel zin in, en de dag daarna weer eens etsen met vriendinnen/collega’s in Twente in het atelier van een van ons, waar we ook haar nieuwe pers uit te proberen. Kan niet wachten. Misschien zet het de motor van de creativiteit weer aan. Dat staat momenteel op een laag pitje, al heb ik in mijn hoofd al 100 doeken gemaakt.

Lief kom rond de 19e. Na een etentje met vrienden en een pre-kerstbrunch met de familie reizen we daarna af naar Naaldwijk, waar we een aantal dagen zullen verblijven om de familie van zijn broer te kunnen bezoeken in de Hoek en omgeving en waar we, naar ik hoop, ook tijd hebben voor veel Quality time samen. Strandwandelingetje, restaurantje. Daar zijn we wel aan toe. De volgende zussendag is ook al gepland, een weekje later. Zolang we alles nog op een rijtje hebben staan, is het goed. Steeds wat rustdagen ertussen houdt de boel in evenwicht. We hebben er zin in.

Lief heeft alle oude foto’s van het huis uitgezocht en we gaan daar een fotoboek van maken met de naam van de Hoff: De Hoff van Tijt en Eeuwigheid. Geen schrijffout, maar Lief heet Tijthoff, vandaar. Een mooie herinneringen nu we de volgende fase van het huis ingaan. Het verbouwen van de keuken en de zolder. Wie weet hoe ver we komen. Ik hoop dat het ons gegund is. Plannen maken is eigenlijk zo heerlijk. Iets om naar uit te kijken en naar om te zien. We hebben natuurlijk al de tuin met al haar bloembollen. Hoeveel zou er opkomen, wat is verdwenen. Er scharrelt wild genoeg. Bij zuslief is er ook veel wild in het bos om haar appartement, dassen, vossen een ree, veel vogels en mijn lieve fotozus laat regelmatig haar prachtige heldere foto’s van de uilen zien in haar stadje, die daar iedere winter weer neer strijken. Natuur vecht dapper door.

In januari is de volkstuin weer aan de beurt. Als het maar niet te nat is, want anders ploeg je verend door het zompige veen en valt er niet veel te verhapstukken. De snoeischaar hangt nog steeds aan mijn snoeikrukje in weer en wind. Ik vrees dat we aan een nieuwe toe zijn. Het zij zo.