Puur geluk

Er vlogen net drie groene halsbandparkieten langs. Daarvoor waren de kauwen onrustig geweest. Ik begrijp nu waarom. De rakkers zaten in hun vaarwater. Het is ouderwets aan het miezeren. Zo’n regentje dat als een waas over alles heen wordt gelegd en waarbij je drijfnat wordt, ook al heb je dat niet direct in de gaten.

Dat boek waar ik het gisteren over had, waarbij het voelde alsof ik in een sprookje stapte, is een aantal bladzijden later een zeer gruwelijk sprookje gebleken. Ik weet niet goed wat ik er mee aan moet. Eerst maar eens helemaal uitlezen. Alle taboes worden belicht en zelfs Snodelike Saken komen uitvoerig aan bod. Het geeft een beetje een nasmaak. Lezen en er goed bij blijven, dus.

Diverse mensen stappen de winter in. Zetten alles op een lager pitje, duiken onder in de huiselijke sfeer, of mijmeren zich de winter door. Ik hou ervan. Je het een beetje comfortabel en knus maken, potje troost-thee en een lekker boek. Soms een mandarijntje peuzelen of een potje koken en verder alleen blijven met je gedachten. Op dit ogenblik is die behoefte er, ook door de periode van rouw en afscheid nemen.

Lief heeft alle lichten aan de buitenkant van het huis ontstoken. Het straalt warmte uit. Hij ruimt alles wat overtollig is op. Het wordt zonder pardon meegenomen. Oude DVD’s, lappen, gereedschap, het vindt gretig aftrek als het naast de vuilnisbak staat. Sommige dingen van zolder, die onbruikbaar zijn, worden verbrand. Wat zal het straks opgeruimd zijn en groot ogen.

De schrijfcursus vraagt om een verknipt moment. Ik heb doorgaans aan het bijbehorende schrijven genoeg om op ideeën te komen, maar nu bleef het heel leeg daarboven. Geen enkel lichtpuntje aan de horizon. Rustig afwachten.

Iemand vraagt zich af wat ik op de tuin zou willen doen. Is de winter niet de periode van rust, van bezinning. Jawel. Maar op de tuin is ook het atelier en daar wil ik wat meer toeven. Ik hoop dat we er over de verharde weg naar toe kunnen gaan. Een kilometer door het weiland is altijd zwaarder dan gedacht. Als Lief hier komt volgende maand, buigen we ons over de wilgen, die gesnoeid moeten worden en ik wil de compostberg afgraven om meer ruimte te creëeren en met mulchen het composteren behapbaar te maken. Heb er eigenlijk nu al zin in, maar eerst moeten er nog andere dingen gebeuren.

Ik zoek naar een nieuwe boek van Toon Tellegen, waar ik tijdens mijn wintering zo’n behoefte aan kan hebben en lees op de achterflap het volgende: De meikever vraagt aan de sprinkhaan achter de toonbank of hij ook Geluk verkoopt? De sprinkhaan kwam vanachter de toonbank naar de meikever toe, legde een arm op zijn schouder en zette heel voorzichtig een danspas in. Hun wangen raakten elkaar aan. Ze zeiden niets en dansten door de winkel, langs de toonbank, langs de ramen en door de open deur naar buiten. Wat een Geluk.

Dat is tevens de titel van het boek: ‘Wat een Geluk’. Daar kunnen we in sombere dagen niet genoeg van hebben. Fijne kleine verhaaltjes, om bij te mijmeren, om nieuwe gedachten bij rond te spinnen, om de ogen op het kleine gericht te houden en om alles te vinden wat in het gewone woord verstopt zit. Puur geluk.