Meters overbruggen

We hadden al gauw de conclusie getrokken, dat twee nachtjes niet lang genoeg is. Normaliter boeken we drie of zelfs vier nachten. Dan heb je net even meer tijd om samen te zijn. Vanmorgen zag ik vanuit mijn slaapkamer dat de struiken en de grond aan de zijkant bepoederd waren. Gauw het gordijn in de woonkamer openschuiven. Een witte wereld. Hoera. Met z’n drieën op de bank onder mijn dekbed aan de koffie en de thee en genieten van roodborst die langs kwam en merel, die haar pootjes behoedzaam liet landen in het witte koude goedje. Zo vertrouwd met onze voeten tegen elkaar. Een beetje vroeger. De natuur zag er fantastisch uit, een plaatje, zoals je je alleen maar wensen kan als je hier bent, ongerept, zonder moddersporen of vergeelde sneeuw.

Om elf uur zouden we het huisje verlaten. We besloten om niet te ontbijten maar onderweg nog gezellig te gaan brunchen. Douchen, inpakken en wegwezen, dag huis, dag mooie bostuin.

Bij Soest had dochterlief een mooi restaurant gevonden. Normaliter kinderrijk, maar het was nog vroeg, de wereld nog wit en koud, dus viel het mee. We konden aan een tafel zitten die om een uur gereserveerd was, maar het was pas 11 uur, dus dat zouden we makkelijk redden. De dametjes namen ‘wentelteefjes’ maar ik wilde de bospaddenstoelensoep. Zeer royale porties allemaal, maar de wentelteefjes waren duidelijk moderne gevalletjes vergeleken bij mijn home-made, niet te versmaden, exemplaren. Te lang had ik ze al niet klaar gemaakt. Er zat te weinig kaneel op vonden ze. De soep was heerlijk, met dikke croutons en twee hompjes brood.

Over de snelweg was de afstand een peuleschilletje dus rond half een zette ik mijn ene schatje af en even later de ander. Dag lieverdjes, voor herhaling vatbaar en tot gauw.

Boodschappen en wat sjouwen, maar de koffer liet ik voor zoonlief, die hem zou komen halen. Joehoe. Een hele middag op de bank om de achterstallige programma’s te bekijken. De voorlaatste aflevering van ‘Masterchef Australia’, ‘Sterren op het doek’ en ‘Even tot hier’.

Lief bellen en troostrijke gedachten bespreken. Hij komt niet hierheen, mocht morgen besloten worden, dat er geen ingrepen meer zullen zijn, maar neemt op zijn eigen manier afscheid in de Hof, waar hij zijn broer voelt in elke vezel van de natuur. Hij schrijft het op, zodat de familie dat later lezen kan. Afscheid nemen is zo’n persoonlijke innerlijke beleving. Dat kan niemand eigenlijk invullen voor een ander. Ik ben wel benieuwd of de familie het zal begrijpen. Ik hoop het van harte.

Vandaag is er geen sneeuw meer te bekennen. Zoonlief heeft Agaath mee en het koffertje staat nog onuitgepakt. Er valt voor vandaag niet veel te doen. Nog steeds drakerig veel overtollig vocht aan deze kant. De griep wil nog steeds de kuierlatten niet nemen. Ik hoop dat ik de dametjes niet heb aangestoken. Er zijn nog zoveel boeken te lezen. Daar maak ik maar eens een begin mee. Het is de hoogste tijd voor geestelijk voer om de tijd door te komen tot het verdict dat vanmiddag wordt geveld. Daarna bellen lief en ik elkaar weer. We moeten immers verdriet en meters overbruggen.