Ik ben er wel een beetje klaar mee

Wakker worden gaat met hoesten en proesten en terwijl ik de zoveelste papier onder mijn neus hou, schiet een klein versje van vroeger door me heen:

‘Snotta bella margarinita

Moet je eens horen

Snotta bella margarinita

Smoesjes d’Amore

Luna, luna

Fietsebel harmonica

Luna Luna

Nel koppie thee’

Eigenlijk heel bijzonder, dat je iets, wat je al zo lang geleden uit je hoofd leerde, ik denk dat ik een jaar of vijf, zes geweest zal zijn, Maar toen ik het op ging zoeken bleek dat Toon Hermans zelf ‘Notte bella margarinetta’ had geschreven. Zoals elke waarneming was deze herinnering ook wat gekleurd geweest door de omstandigheden.

Dat gaat ongemerkt en mag je scharen onder de dichterlijke vrijheden vind ik. Het hoesten ‘s morgens is er niet minder om, maar over de gehele linie zit verbetering.

Straks belt Lief. Gisteren belde ik even met schoonzus, die het zwaar heeft en moe is, niet alleen door de totale ommekeer van het bestaan, maar ook door alle gewaarwordingen in het ziekenhuis. Neurochirurgie IC is de afdeling waar ik jaren nachtdienst heb gelopen. Er is altijd drukte, frequente metingen, onderzoekjes, fysio, sondevoeding, noem het maar. Twee mensen mogen er tegelijk maar bij. Alleen de naaste familie. Ze was blij om even thuis te zijn, waar het toch weer confronterend en stil was. Vandaag komt haar zus. Dat is fijn. Ze hadden samen net een heerlijk weekend achter de rug, vertelde ze en dan van het ene moment op het andere dit. Dan sta je ineens met beide benen op de grond. Dat is het leven. Hoe was het ook alweer: ‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’. Maar ik had haar met liefde een andere uitvoering gegund.

Er lag rijm op de daken. Het heeft dus gevroren. Ik zie dat Agaath, die hier tegenover staat, ook een wit beslag heeft. Een weekje winterse temperaturen geeft de buienradar aan, daarna een paar graden warmer. De schoorstenen roken er lustig op los.

Zoonlief belde. Het kleinste rakkertje is nog thuis op donderdag. Ze heeft papa de telefoon ontfutseld en leidt me in duizelingwekkende vaart rond in de kamer, van boven naar beneden, van links naar rechts en maar kletsen. Nog voorlijker dan haar oudste broer al deed op die leeftijd. Als ik vraag of ze naar school gaat, verbetert ze me: ‘Naar de opvang.’ Haha, hoor die kleine krielkip. Laat haar maar schuiven.

Het boek van Eise (de Machineman van Sandra Langereis) is de moeite van het lezen waard. Eigenlijk is het een mooie aanvulling op het promoten van het VMBO dat nu gaande is en waardoor dat zoveel meerwaarde kan hebben. Eise is weliswaar een rekenkundig genie, maar ook een vakman in de houtbewerking net als zijn vader. Het Planetarium in Franeker is helemaal van hout gemaakt.

Het thema van vandaag is ‘gebakken lucht’. Als ik denk aan iets lekkers is het Haagse Bluf. Het woord zegt het al. Daardoor vertoef ik een wijle bij mevrouw de Caluwé uit de Leo-de-XIIIe straat. Het was de moeder van een vriendinnetje, die me dat heerlijke goedje voor het eerst liet proeven. Het was als toveren met consistentie en smaak.

Als ik denk aan het wereldtoneel: Donald Trump zijn uitlatingen zijn ook meer dan eens gebakken lucht. ‘Veel geschreeuw en weinig wol’ Een hoop ophef maken en daarmee chaos kweken. Hoogst vermoeiend. Ik hoop dat onze ‘Haagse Bluf’ een andere koers gaan varen, want ik ben er wel een beetje klaar mee.