We hebben geen haast

Een gouden greep om de dag niet te beginnen met een uitgebreid ontbijt in het hotel, maar rustig af te wachten tot we de omgeving verder gingen verkennen. Spijtig dat de weg zo opengebroken lag en daarmee het zicht op het park met de wonderlijke aanduiding ‘Kleine Zavelsquare’ het plein van de Kleine Zavel, één van de juweeltjes van het Brussels Centrum. Het is eigenlijk een park in neorenaissance stijl met geometrische vormen en een aantal beeldhouwwerken van staatslieden en wetenschappers en graven uit de tijd van de Spaanse overheersing rond een grote fontein.

We liepen er doorheen en klommen de trappen op naar het Egmontpaleis. Dat was niet open, maar we besloten op zoek te gaan naar een lunchgelegenheid en liepen langs het conservatorium naar een plek waar een enorm reuzenrad stond opgesteld en er een uitkijkpost was over een gedeelte van Brussel, maar minder spectaculair dan gedacht. Ineens dacht ik: ‘Dan maar het reuzenrad in, de enige mogelijkheid om Brussel te zien, zo ver als je kijken kunt.’ Lief vond het net zo leuk als ik en daar gingen wij. Nog nooit in zo’n ding gezeten en nu voor het eerst samen in een gondeltje zonder andere mensen erbij. Hij draaide drie keer rond wat ons ruimschoots de tijd gaf om alles uitgebreid te bewonderen. Een zonnetje zette de helft van Brussel ‘aan’. De wind floot om het gevaarte heen en het was ontzettend leuk om zo deze stad te kunnen overzien. We moesten er zelf om giebelen. Langs een mooie oude basisschool en langs een brocante met uitnodigende beelden op de stoep. Daar konden we niet omheen. Binnen een waterval aan snuisterijen en grote objecten in de meest uiteenlopende categorien dwars door elkaar heengezet. Hier en daar vitrinekasten met wat sieraden en snuisterijendoosjes, de hond van de eigenaar stormde enthousiast met zijn opgevulde sokspeeltje van voor naar achter en sleurde daar nog net niet de bezoekers mee omver. Chinese kunst of wat er naast gelegen had, leuke jugendstill meubelen, enorme lampen van kristal of nep, beelden zo groot als je ze maar hebben wilde en een goedlachse eigenaar, niet uit op verdienste en zeker niet de persoon om zijn waar met argusogen in de gaten te houden. Een gemoedelijke sfeer. Jammer dat we niet kunnen kopen, want hoe moeten we een groot object meetorsen. Onze slag slaan we nog wel eens.

We liepen door naar het straatje waar ook de Iraniër van gisteren zat en waar veel kleine grappige eettentjes waren, heel wat anders dan de grote, wat snobistisch ogende restaurants aan het Zavelplein. We kwamen bij een ontbijt en lunchcafé, die ze de hele dag serveerden. Een kolfje naar ons hand. Boffen, want we kregen een tafeltje bij het raam en een jongen die vertelde dat we met de QR-code konden bestellen en betalen. Zo handig altijd. Met een half uur zaten we aan een heerlijke salade en voor lief een rijkelijk belegd zalmbroodje. Warme cappuccino erbij en onze dag kon niet meer stuk.

Het Zavelplein en de wijk erom heen kent vele chocolaterieën en galeries. Er zijn behoorlijk wat toeristen en er valt veel te kijken. Niets aangenamer dan al die mensen te zien langskomen in de smalle straat met zijn bescheiden winkeltjes. Ze blijven staan, kijken vertwijfeld naar de gevel, wikken en wegen, komen dan binnen of lopen door.

Op weg naar het hotel komen we de winkel van ‘Taschen’ tegen met zijn prachtige kunstboeken, een paradijs om door te snuffelen. Alleen de allerkleinste boeken zijn nog betaalbaar. Een heerlijke omgeving om doorheen te dwalen. Bij de Spar haal ik Collect-Arts-Antiques-en Auctions. Een doekje voor het bloeden. Morgen gaan we naar Des Beaux Arts en het centraal station om informatie te verkrijgen voor de nachttrein van Lief naar Budapest aanstaande woensdag.

We hebben geen haast.