Tel alle zegeningen

De laatste volle dag. Morgen moeten we er om 11 uur uitzijn. En zal er koortsachtig gepakt en geruimd worden. Het weer is opnieuw niet helemaal wat je noemt, maar er zijn droge momenten. Die worden benut om onder andere een wandeling naar de kabelbaan in het bos te maken, waarvoor we naar beneden, de heuvel af, moeten lopen. Daar is ook het huis van de eigenaren van het huis. Omdat het een dag binnen belooft te zijn, wagen lief en ik ons ook naar beneden omdat het zo’n fantastisch herfstig bospad was, compleet met bladeren en vochtig mos, veel eikels en kastanjes op de grond. Maar pas na de kinderen om ons eigen tempo aan te kunnen houden.

Het was fijn om even van alles in rust te kunnen geniete. De bramen tierden welig, maar ertussen was allerlei nieuwe aanplant van boompjes, goed beschermd door duidelijke stokken en rasterwerk. Hoog boven ons hoorden we de buizerd en verderop op het pad bloeide de kardinaalsmuts in volle glorie naast de sleedoorn.

Het hondje van de benedenburen , een ondermaatse terriër, sprong met zijn modderpootjes tegen mij op en kwispelde driftig met zijn staartje heen en weer. Dag lieverd. We wandelden naar de stier(volgens de jongens) die na nadere observatie toch een koe met horens bleek te zijn en in het gezelschap van de drie paarden stond. Gezellig samen aan het grazen is fijner dan alleen.

We zochten een alternatieve route voor terug, maar er was overal schrikdraad behalve bij mevrouw koe, die aan een touw aan de boom stond en daar sneden we de route omhoog weer een beetje af, door geleidelijk langs de zoom van het weiland richting het huis te gaan.

Thuis was alles in vol bedrijf. De ene helft met de groten zaten het muziekspel Hitser te spelen, dat vanaf de jaren vijftig tot aan nu muziekfragmenten liet horen, kaasje voor ons oudjes, die goed aan de weg timmerden, niet zozeer met namen maar wel ongeveer een juiste plek op de tijdbalk. Swingen ook tussen door natuurlijk met al dat goud van oud. Nog een aanzet tot een walsje met de oudste zoon, al moest ik hem een en ander influisteren maar daarna ging het nagenoeg vlekkeloos.

Daarna hadden ze zin om te zwemmen met temperaturen die onder de 10 graden lagen, maar het water was enigszins warm, dus was het nog net uit te houden. Ik had heldere visioenen van onze tocht als kleintje met de broertjes en zussen naar het Noorderbad bij elf graden, waarbij we altijd lichtelijk paars weer terugkeerden naar huis, omdat de temperatuur rond de 11 graden lag. Ik liet de helden de helden.

Ze moesten bibberend van de kou wel eerst een warme douche nemen, voordat het tijd werd om met alle kleintjes en een paar groten zandkoekjes te bakken. Deeg kneden, rolletjes maken en koekjes snijden, daarna deden we het deeg pas in de koelkast, anders bemoeilijkte het vooral de organisatie. Oven op 170 graden en bakken maar. Het behoeft geen twijfel of er was een gretige afname van de gebakken exemplaren. Tussendoor, spelletjes, knutselen en spelen in de speelkamer, waar ravotten op hoog niveau mogelijk was. Een heerlijk huis, was het algemene oordeel en genoeg ruimte om bij elkaar te zijn of om ergens een heel rustig plekje te zoeken. Mij maakt het nu niet zoveel uit, nog een nachtje die heerlijke chaos en straks in het hotel weer volmaakte rust met lief. Tel alle zegeningen.