Kortom, iedereen vermaakt zich prima

Marja Prins schrijft in de Nieuwe Groene Amsterdammer over haar dode boekenkast en ineens denk ik, ‘Tja, zo zou je het ook kunnen zien’. Haar echtgenoot had het ‘haar mausoleum’ van boeken genoemd. Dat klinkt nog veel dramatischer. Gelukkig stelt ze aan het eind van dit artikel vast dat ze het eigenlijk met Tomas Tranströmer eens is, gelukkig voor mij, want dat legt een zachte deken over die hele gedachte. Hij is in 2011 de winnaar van de nobelprijs voor literatuur zijn geweest, schrijft ze ‘en vier jaar later was hij dood. Hij was al gewoon te oud, maar dat zegt niks. ‘In zeer goede staat’, bejubelt de verkoper van zijn boeken online. ‘Waarschijnlijk ongelezen!’

Maar dan leest ze in een dagboek van Helen Garner uit 1982, die schrijft dat ze Transrömer aan het lezen is. ‘We weten het niet echt’, citeert ze hem’ maar voelen het wel: gedurende ons leven vaart er een zusterschip met ons mee dat een heel andere route neemt.” Dat zusterschip, de boeken waarvan ik hou, herinneren me aan het bestaan daarvan

Vandaag ging er een groep ‘de Ninglinspo’ wandelen, een hike langs avontuurlijke paadjes, watervalletjes en met een ‘wild karakter’, goed te doen voor kinderen vanaf een jaar of 6-7. Niet voor mij, maar Lief wilde mee, dus ging het klokje van het avontuur om rond achten en reden ze naar de parkeerplaats in Sedoz om te eindigen bij het Point de Vue, Drouet. Ze zouden de blauwe route van 6 km lopen.

Ik hield oma-dag, dus kunstige bezigheden verzinnen met kleindochter en de vers gezochte bladeren van de prachtige grote oude tulpenboom bij het kasteel. Je kan ze perfect afdrukken met aquarel, veel beter nog dan met acryl. Ook op de bladeren zelf werd getekend.

De rakkertjes wilden ook en gingen vol ijver aan het werk met de acrylstiften van Franse Makelij, die in het huis lagen, maar die eigenlijk vrij moeilijk te verwijderen zijn van de tafel, een punt van akte. Natuurlijk moest er in het tekendagboek het geheimzinnige hek bij het kasteel vereeuwigd worden, zo’n hek waarachter de sprookjes tot leven komen. Voor een van de kleinzonen genoeg voer om zijn jonckvrouwen en ridders op te voeren.

Ik plukte wat van de prachtige donkerrode Hortensia’s die hier voor het huis staan om ze tussen de wat zielige staketsels van gipskruid te steken, die er vermoedelijk al een hele tijd stonden.

Intussen kwamen de hikers weer terug van hun track. Moe maar voldaan met modder op hun broeken en rode wangen van de inspanning, maar helemaal gelukkig. De foto’s zijn fantastisch met mooi panorama’s van de enorme bossen rond het pad en de enige bergrivier die de Ardennen rijk is: De Ninglinspo.

Een aantal houden de kleintjes nu in bedwang in het speellokaal, waar de pingpongtafel is ingeklapt en met twee kleine voetbaldoeltjes gevoetbald kon worden. Dochterlief is met man en zoon een dalschotel aan het bereiden in de keuken en daar sluit ik straks bij aan, al moet ik niet vergeten om de hut in het bos te bewonderen die de boys vanmiddag onder leiding van de oudste zoon en de zwager hadden gebouwd. Ik ben benieuwd. Kortom iedereen vermaakt zich prima.