We zullen zien

Het atelier mag in de ruststand. Ik heb de doeken stuk voor stuk toegesproken en gezegd dat ze het even met elkaar moeten doen, maar dat ik in april terugkom met nieuwe inspiratie en elan. Het palet is schoon, voor zover mogelijk, de kwasten houden de wacht, de waterfles is leeg, de olieverf keurig opgeborgen in hun kist.

Lief heeft tijdens het opvegen van de vijgenbladeren ineens het zicht op een sabelsprinkhaan die onder een blad verscholen zat. Wat zijn het toch prachtige statige dieren, zelfs in nood, waardig vindt hij in aangepaste snelheid zijn weg tot hij weer veilig onder de vijg kan schuilen.

Vandaag is het laatste wasje aan de beurt. De tas met tekenspullen voor een week kinderpret is ingepakt, ik vond zelfs nog vier kleine doekjes en acrylverf, maar ook de tetrakarton om afdrukken te maken. Het gaat geloof ik de hele week regenen, vertelde de buienradar mij, maar die heeft het hier ook zo dikwijls fout, dat ik maar weer gewoon naar de lucht ga kijken om voorspellingen te doen. Even een inkoppertje, binnen schijnt de zon, dat kan niet anders met mijn tien kleinkinderen en alle kinderen met schone zonen en dochters, die we al meer dan drie maanden niet meer gezien hebben.

We tellen de dagen af, niet omdat we zo graag weg willen, ik wil hier eigenlijk niet weg en daar eigenlijk ook niet, maar omdat we op een vrijdag vertrekken en dagen lopen hier nou eenmaal kalmpjes in elkaar over, moet ik alert zijn. Normaal reis ik op zaterdag en zondag. Dit is nieuw en spannender in verband met de drukte. Op een zaterdagmorgen vroeg is er geen kip op de weg. Op vrijdagmorgen snakt iedereen naar het eind van de dag, waar de vrije dagen beginnen.

Het was gisteren een heerlijke warme dag. We konden buiten ontbijten en na het ruimen nog thee drinken op de veranda met de weldadige warmte van een herfstzon, die een mooie verstilling in het geheel teweeg bracht. De vogels waren het met me eens, want de fazanten waren in de weer, even als de koolmees, de Syrische bonte specht en de glanskop. De hele maand lieten ze zich niet zien of horen.

De schrijfingang van deze dag was typ-ex. Dat heb ik in mijn leven maar zo zelden gebruikt, dat ik denk dat het een verhaal in overdrachtelijke zin wordt. Grenzen zou ik willen typ-exen, op alle mogelijke fronten en in welke vorm dan ook. Na een stuk debat te hebben gekeken, afgelopen zondag, zou ik rigoureus met de typ-ex te werk gaan om hier en daar wat verderfelijke elementen te verwijderen. We hebben vooral rust en beheersing nodig, kennis en empathie en dat vond ik bij de drie heren zeker. Het land is moe, de uitwas zat en heeft behoefte aan solide bestuur. Er is meer dan genoeg vakkennis aanwezig en als iemand te licht wordt gewogen, moet er naar gehandeld worden.

De 25e, op onze aankomst in Brussel, staat er een grote staking op stapel. Daar moest ik vannacht over peinzen. Is er wel doorheen te komen. Ons hotel ligt midden in de stad. De staking aan het begin van de week ging niet zonder slag of stoot. Ik moet maar bogen op het goede gesternte. We zullen zien.