We zullen zien

De schrijfingang van vandaag was Eindelijk; Met die puntkomma erbij. Het werd weer een indringende tocht door het verleden. Iets wat me vaker overkomt met deze ingangen. Het geeft een onbestendig gevoel daarna. Even moet je met je zelf weer in balans komen. Voor je begint, ook diep adem halen en moed verzamelen om het verleden in te duiken. In een van de verhalen van Jan Brokken over Béla Bartók komt de zinsnede van de filosoof Kierkegaard voor: ‘Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is jezelf verliezen’. Iets wat ik onderschrijf. Het is als echt duiken, je haalt diep adem, je mond sluit zich en je zet af: Daar ga je. Het diepe (lees ongewisse) in. Dus spring ik naar mijn vroegere zelf en schrijf het uit en van me af. Hoofdstuk gesloten. Het opent nieuwe wegen.

Eindelijk; had ook kunnen staan voor het bijwerken van het tekendagboek, waarin ik sinds eergisteren helemaal ben bijgesloft. Zo’n onafgemaakt werk blijft liggen pratten en slokt voor een deel de gedachten op, omdat je altijd zou willen beginnen en het er steeds maar niet van komt. En hoe meer de dagen zich stapelen, hoe hoger het bolwerk om te slechten. Zo werkt het een en ander in mijn hoofd tenminste.

Ik zag gisteren de boekenmars in Utrecht en was blij verrast. Als ik in het land geweest was, had ik beslist meegelopen. Vermoedelijk zou ik dan een van mijn lievelingsboeken, namelijk Alice in Wonderland, meegenomen hebben, al zou de dikte (om het meeslepen) nog een overweging waard zijn geweest. Alice werd verboden omdat het aan zou zetten tot het gebruik van drugs en voor sommige scholen, om de dieren met menselijke eigenschappen. Ik vind Alice een pleidooi voor de vrijheid van de verbeelding en het woord. Het zijn de verdorven geesten en de angsten van de verbieders zelf, die zien wat ze zien.

Hoe hypocriet het is om literatuur te verbieden en Antifa strafbaar te maken, blijkt wel uit de optocht in Den Haag. Zogenaamd een anti-immigratiemars die uitmondde in vernieling, brandstichting en het bestoken van het politie-apparaat met NSB vlaggen en al. Het was schrijnend om te zien. Wat een gotspe.

Door de hitte van gisteren, 31 graden en geen zuchtje wind, hadden we de klima aan in de keuken en was er tijd om een heerlijke Atjar Ketimoen te maken. Twee komkommers, zout, knoflook, lombok rawit (hier sambal badjak bij gebrek eraan) ui, koenjit, djahé en suiker, azijn.

De komkommers laat je twee uur uitlekken in een zeef door ze te bestrooien met zout. In de tussentijd worden de fijngemaalde kruiden even in de hete olie gedaan en daarna de azijn erbij en even doorkoken. Af laten koelen en bij de afgedroogde komkommer in schone potten gedaan. Heerlijk.

Tussendoor speelde ik wat met de fotofunctie van mijn iphone. Met de slowmotion kon ik prachtige opnames maken van de bijen en wespen op de herfstasters. Te zien is hoe elke meeldraad bezocht wordt, het snuitje gewassen wordt en er verder wordt gevlogen. Prachtig en haarscherp. Jammer dat ik hier geen filmpjes kan plaatsen. Die had ik jullie niet graag onthouden.

Tijd om aan de slag te gaan. Genoeg gelezen en geschreven. Nichtlief schrijft dat de herfst is ingetreden. Hier blijven de temperaturen tussen de 20 en 25 hangen. Wie weet, kom ik nog aan mijn atelier toe. We zullen zien.