We zijn er klaar voor

Dit was niet het jaar van de stokrozen. In de bloementuin zijn ze eigenlijk nauwelijks opgekomen, achter in het bos en een verdwaalde op de citadel geven wel bloemen, maar minder lang en minder uitbundig. Een lieve medeblogger schreef er ook al over. Aan de andere kant bloeien de hibiscussen bijna de tuin uit. Ze vermenigvuldigen zich vrij vlot en Lief heeft er al een aantal kunnen overzetten naar de voedselhof op het achterland.

De weckpotten en de flessen staan in de vaatwasser en worden schoongewassen op 70 graden. Ze zijn straks klaar voor gebruik. Dat is maar goed ook, want de oogst zit er aan te komen.

De vlier heb ik leeggeplukt maar de beste oogst zit veel te hoog. Daar kan ik op die ongelijke grond niet bij. Helaas pindakaas. De vijg begint. Ik heb al 7 rijpe vijgen er tussenuit geplukt. Dus maak ik zo waarschijnlijk een combinatie van vijg/vlierbes/druivenjam. We experimenteren er op los. Kijken wat het lekkerst smaakt. In ieder geval kwam ik een handigheidje tegen om de vlierbessen te ontdoen van hun steeltjes. Je zet een vork aan de voet van het scherm en rist ze zo af. Handig en snel. Vijgen- en druivenchutney is ook heerlijk. Er zijn te weinig vlierbessen omdat uit te kunnen proberen.

Bij het stofzuigen van de gang en het openen van de dubbele zijdeuren signaleerden we een verlaten graafwespennest. Er zit niets meer in, maar het is een vernuftig geweven geval met grote gaten erin.

Gisteren gingen we op pad voor het vogelbad op voet. Het liefst zo’n klassieker van marmer of gips. Er lag wel een heleboel herfstmateriaal, het meeste kunststof of plastic rimram, maar geen piezeltje vogelbad op voet te ontdekken. Wel de gewone van keramiek voor op de tafel. Misschien moeten we wat brocantes af of die hele grote rommelmarkt in Kaposvár. We hadden wel een prachtig uitzicht over Pécs tegen het Mecsek gebergte aan.

Dochterlief aan de telefoon. Lekker bijgekletst met boeiende verhalen. Ze waren naar het nieuwe museum van migratie in Rotterdam geweest, dat verrezen is op de plek waar eerst de historische havenloods gevestigd was. Ze vonden het alle vier zeer de moeite waard, al duurde het luisteren naar de verhalen bij de koffers voor de kinderen wel wat lang. Ze hadden er een dagje bus en trein van gemaakt. Slim.

Maandag beginnen de scholen weer. De oudste heeft net de week van het gebruiksklaar maken van het lokaal achter de rug. Als ik terugdenk aan die tijd, hadden we daar vaak toch wel de grootste lol in. We wilden alles zo gezellig mogelijk maken, nieuwe tweedehands lappen om het een en ander aan te kleden, de verfkwast kwam er dikwijls aan te pas. Er werd nog wel eens een kringloop bezocht om nieuw materiaal voor de hoeken of het speelhuis op de kop te tikken. Echte porseleinen kopjes of emaille pannen, een ouderwetse telefoon of weegschaal, je kon het zo gek niet verzinnen. Ouders kwamen tussendoor de ‘was’ brengen: Dat wil zeggen ‘Schone lego en duplo, schone Knex, poppenkleertjes, poppen zelfs. Niet zelden was alles waar een steekje aan los zat, weer gerepareerd.

Collega’s waren ook al vaak bezig en tussendoor waren er spectaculaire vakantieverhalen of was er tijd om even samen te lunchen. Er kwamen hagelnieuwe kartonnen frontjes met de namen op de laatjes en bij de jassen nieuwe stickers. Bloemetje op de ronde tafel in de kring, map met de nieuwe lijsten in de aanslag. Niet zelden had je daarna het weekend hard nodig om even bij te komen, maar het ritme had je al te pakken. Weggegleden was de zomer, in alles wat belangrijk leek voor een goed gevuld schooljaar. Op vrijdag sloot je de deur met een zucht. Ziezo, laat de (B)engeltjes nu maar komen. We zijn er klaar voor.