Dit zal nog een vlucht nemen

We waren al vroeg op pad, dat wil zeggen voor het middaguur. Naast de supermarkt zat een electronica zaak waar ze ook stofzuigers verkochten en die wilden we aanschaffen, want de oude grote stofzuiger had het na jaren trouwe diens begeven. Stoffie zoog er ondertussen lustig op los in de stofzuigerloze dagen. De discussie over wel of geen stofzak hadden we al gevoerd en het vooronderzoek naar de merken die in de zaak aanwezig waren had al uitgebreid op internet plaats gevonden. Nauwgezet vergeleek Lief ze met elkaar. We kozen een merk, waar de zakken ook van in de winkel verkrijgbaar waren anders moesten we iedere keer weer op stofzuigerzakkenjacht.

Met een glanzende lichtblauwe, een nieuwe blauwe prins, kwamen we thuis. De vrouw die ons hielp sprak vloeiend Engels. Heel fijn.Straks mag hij in werking treden. Het gaat met name om de voorzolder en de hele grote achterzolder.

De druiven waren aan de beurt. Ze moesten uitgedund worden en de verschrompelde trosjes van vorig jaar eruit geknipt. Dit jaar zullen we hem na de oogst weer helemaal terug snoeien. Van de takken die ik er tussenuit haalde hingen toch al redelijke druiventrosjes, die ik apart legde op de tafel. Het blad en de rest ging in een grote rieten mand. Op mijn haar stond een hoedje en de bril had ik op ter bescherming van oog en haar, want er kwam heel wat uitvallen. Het waren zoveel nog niet helemaal rijpe trosjes, dat ik besloot er gelei van te maken. Het was een gokje, ik had geen idee hoeveel gram druiven het waren en ik had er enkele lepels geleisuiker bij gedaan. De boel ingekookt, door een zeef gehaald, suiker erbij en een half uur laten borrelen. In de potjes gedaan en achteraf te weinig suiker gebruikt. Straks opnieuw langer koken met nog wat suiker erbij is een oplossing. We gaan het zien en beleven. Het was wel fijn om zo bezig te zijn. Nu heb ik ook zin in de vlierbessen.

Met het restje Nuoc Mam van gister maakte ik komkommersalade en een simpele rijstnoedelschotel. Die saus is hemels.

In de ochtend was er een verrassing. Er werd buiten ‘Jona Pot’ geroepen, een teken dat er iemand voor het grote hek staat. Het bleek de postbode te zijn en Lief was toevallig in de Hof in de buurt aan het werk en op tijd naar voren gegaan. Ze kwam een pakje brengen. Het bleken de verdwenen sandaaltjes te zijn. Dochterlief en Co hadden het hotel een bericht gestuurd en die hadden vervolgens de boel ingepakt en opgestuurd. Wat heerlijk.

‘Het Kwartet’ speelt zich nog steeds in Oxford af, maar in een stad waar de tweede wereldoorlog een gezicht heeft gekregen door de hospitaalbedden overal, de studenten die opgeroepen werden om al dan niet hun plicht te gaan vervullen en de nevenactiviteiten van de dames naast hun studie filosofie, zoals dekens breien. Het is een wonderlijke hinkstapsprong tussen het luxe oude en het schamele nieuwe. Boeiend is het nu wel en met humor verteld. Het eerste deel was een tikkie moeizaam.

De film ‘Nothing Personal’ die we daarna keken, speelde zich af op het ruige Ierse platteland. De film heeft prachtige shots van het landschap in Connemara en Andalusië. De hoofdrolspelers zijn Lotte Verbeek en Stephen Rea. De regie is in handen van Urszula Antoniak. Ze won er onder andere gouden kalveren mee voor beste film en beste regie. Er wordt weinig in gesproken, maar er viel veel tussen de regels in te lezen. Te zien op NL.Ziet.

De zon schijnt weer. De gelei in de herkansing en de vlier als nieuwe onderneming. De schrijfingangen zijn leuk. Totaal anders, maar ook veelzeggend over de manier waarop je zelf tegen bepaalde dingen aankijkt. Ongemerkt leg je veel van jezelf vast. Dit zal nog een vlucht nemen.