Morgen ontbijt om half acht

Gevonden. Het was even puzzelen maar dan maak je nog eens wat mee. Bijvoorbeeld een hele berg vol haarspeldbochten om de griebels van te krijgen. Maar in mijn, voor bewoners haatdraagmakende, tempo, slakje die een vingertop beklimt, lukte het opperbest, soms zat zelfs de schwung erin. Even niet op gerekend…In de bergen nauwelijks tot helemaal geen internet, ergo geen werkend tomtommetje. Op de ouderwetse toer en de mond gebruiken. Gelukkig in het Duits, wat me beter afgaat dan het Hongaars. Een ouderwetse gasthof met een vriendelijke gastvrouw, die ongeveer even oud was, schatte ik in. Weer niet goed gekeken, ik leer het nooit. Geen lift aanwezig en wel een bordes m et trappen om de ingang te bereiken. Morgen ga ik terug langs de Donau, vlakker dan vlak.

De reis ging voorspoedig, duurde twee uur langer door files, een hele lange net na Regensburg, maar de muziek en een vermakelijke podcast voor de afleiding zorgde ervoor dat het in een mum van tijd voorbij was. Bij Wurzburg kwam ik ineens in een voorstadje terecht. Vraag me niet hoe. Het ging verkeerd bij een Raststätte. Voor Vichtenstein-Kasten moest ik dus niet in Vichtenstein zelf zijn, maar beneden in het dal. Had het kunnen weten, want het hotel heel Donautal. Nu lekker uitrusten, ook van een onrustig nachtje vannacht. Onrustig, veel wakker en om vier uur eruit. Vijf uur was ik er klaar voor. Dankzij de file en de zoektocht arriveerde ik om 16.15 het hotel. En toen begon het te regenen en stevig ook. Ben benieuwd hoe het morgen na het ontbijt is.

Gisteren gingen de voorbereidingen voorspoedig, alhoewel. Er was nog een bangmakertje. Bij het verhelpen van de productiefout aan Agaath meldde de deskmedewerker dat ze een onderhoudsbeurt nodig had. Nooit meer te doen voor de volgende dag natuurlijk. Toch voor de zekerheid maar even langs de eigen garage. Die wist te vertellen dat ze in februari groot onderhoud had mogen meemaken. Een dooie mus dus, met impact, dat dan weer wel. Door naar de tuin. De nieuwe aanwas staat grotendeels in bloei. Zelfs de ‘Hot Lips’, dat is de naam van deze Salvia, bloeide met twee bloemetjes al. Ouwe tuinstoelen zoals beloofd weggehaald achter het atelier en op de bolderkar van dochterlief gelegd. Sorry, lieve dochter. Twee boeken naar de oudste gebracht, Spijker mee teruggekregen, die kan mooi mee naar Slowakije, want ik had het boek aan beide dochters beloofd. Alles dus in kannen en kruiken. Inpakken een fluitje van een cent. Inmiddels is het droog. Maar ik blijf lekker op bed schrijven. Het is een eerlijke oud-Oostenrijkse kamer, niets op af te dingen. Rustiek zoals het betaamt.

De noodkreten uit de Alpen sijpelen door, maar dit is Niederdonau gebied als ik het wel heb. Geen stress, morgen komt er weer een dag en dan zien we wel weer. Geen zorgen voor de dag van morgen.

5G op de telefoon doet het gelukkig weer, anders hadden jullie verstoken moeten blijven van de informatie. Nu eerst maar eens slapen, na een goed glas wijn. Morgen ontbijt om half acht.