Ondraaglijk leed

Er kwam een bericht door van vriendinlief. Vandaag lezen zij en haar vrouw twee uur lang de namen op van de ruim 65.000 mensen die in Gaza omgekomen zijn en dit zal van woensdagochtend 8.00 uur tot zondagavond 20.00 uur onafgebroken duren. Het is bedacht door Getuigen van Gaza, een groep inwoners van Utrecht, iets wat ze doen vanuit een moreel besef dat ze niet kunnen zwijgen of wegkijken. Vijf dagen lang, dag en nacht, op twee plekken tegelijk, zowel op de Stadhuisbrug als op het Moskeeplein. Het is vooral bedoeld om te getuigen van de tragedie die zich voltrekt. Dat wordt sober en respectvol gedaan, zonder opsmuk, slechts de namen. Na Middelburg en Nijmegen is Utrecht de derde stad, waar burgers het initiatief nemen tot deze wijze van getuigen.

Ik krijg het beeld van de moeder, die bij haar stervende zoon van veertien de wacht houdt, niet meer van mijn netvlies. Ondraaglijk leed.

De eerste strofe van een gedicht om over na te denken, door Herman Gorter:

Ik wilde ik kon U iets geven

tot troost diep in Uw leven,

maar ik heb woorden alleen,

namen, en dingen geen.