Iets om naar uit te kijken

De voorstelling ‘Het Pauperparadijs’ bleef nog een tijd lang na denderen in mijn hoofd. Natuurlijk heb ik gelijk de muziek erbij gezocht en gevonden. Nog even nagenieten en alle tekst goed horen. Direct slapen na zo’n enerverende ervaring lukte niet. Vanmorgen was ik een tikkeltje later wakker dan gewoonlijk.

Dochterlief en ik hadden om elf uur afgesproken op de tuin, maar dat haalde ik niet. Een half uur later kwam ik aan gesjeesd. Ze was al begonnen en had het gras gemaaid. Wat een heerlijkheid dat dat alvast gebeurd was. Dan kon ik me nu op de perken oriënteren. In het middenbed beginnen met onkruid trekken leek me het meest voor de hand liggend. Wel meedraaien met de schaduw van de appelboom, want als de zon scheen was ze ongenadig. Eerst thee en bijkletsen, ook een hele belangrijke factor op de tuin. We werkten alle twee gestaag door tot het tijd werd om een crackertje te eten, daarna ging ze weg om tante Pollewop op te halen en ploeterde ik voort. De lissen lieten zich maar moeilijk verwijderen. Ze hadden een aardig stuk in beslag genomen en de arme hemelsleutel zat er door in de verdrukking. Ieder z’n eigen plek.

Alleen met de dartelende koolwitjes en de dikke honingbijen kwam ik volledig tot rust. Hoog boven me vloog de ooievaar en een felgroene boomsprinkhaan, volgens de app, kwam ook een bezoekje brengen. Het bonte zandoogje zat op een blad en zo was er alle ruimte voor de stilte terwijl er toch reuring genoeg was.

Ik kon slechts de helft van het bed doen, want de rest bleef maar in de zon. Er was nog genoeg ander werk. De heg snoeien bijvoorbeeld en direct de takken verwerken en niet zoals de hop van vorige keer in de kruiwagen laten liggen, want dan wordt de verwerking een heidens karwei omdat de stengels stug en droog zijn geworden. Bovendien was er water in blijven staan. Vier volle vuilniszakken voor de composthoop op de werf zette ik bij dochterlief in de bolderkar. Die brengen ze voor mij weg, zo lief! De lichtste vuilniszak nam ik mee.

Vandaag is het veertig jaar geleden dat de tweeling geboren werd. Zo bijzonder was dat. We wisten pas laat dat het er twee waren. De babykamer was maar net klaar. De bevalling ging voorspoedig omdat ze een maand eerder kwamen. Echte lichtgewichten dus met hun 2300 gram. Ze hebben het ruimschoots ingehaald. Er is gelijkenis, maar zo op het oog nauwelijks. Een tweeling geeft felicitaties van heel veel mensen tot in de verste krochten van de beide families. Het was daardoor extra feestelijk. De oudste geeft een groot feest waarbij even zovele gasten komen als hij jaren telt. Broer viert het dunnetjes mee. Met zijn knie en het kwakkelen van schoondochter is het nog te vroeg voor een eigen feestje. Wat in het vat zit verzuurt niet.

We kunnen buiten zitten, er is ruimte genoeg voor iedereen en het begint pas om half vier dus dat geeft respijt om alvast een was te draaien en de koffer voor een deel al te pakken. Maandag gaan de zussen en ik een kleine week de hort op. Iets om naar uit te kijken.