Hongerig in alle opzichten

Agaath rijdt met een kalm vaartje richting Soest over de prachtige Koningslaan, een statige bomenrij aan weerskanten. Vriendinlief zit in de serre aan tafel met krant en thee. Zo heerlijk om haar weer te zien. We kennen elkaar van de klankbordgroep van Kunst Centraal en de verbondenheid tijdens onze voorstellingen, die we samen hebben bezocht, heeft ervoor gezorgd dat er een extra dimensie werd toegevoegd aan een bijzondere vriendschap. Één keer in de zoveel tijd ondernemen we iets samen. Het is spontaan gegroeid. Bijvoorbeeld een wandeling in de Soesterduinen, een bezoek aan de bloemententoonstelling in kasteel Groeneveld of een bezoek aan het theaterspektakel in de Palz, het landgoed van Herman van Veen. Nu was het filosofenpad in Leusden aan de beurt.

We spreken van te voren af de extra lus van de route over het landgoed den Treek-Henschoten ook te doen. Tien filosofen op een bord en een stuk natuurschoon, het is een mooie combinatie. We halen expres niet via de QR-code bij elk bord de ideeën op van de betreffende filosoof, want dat kunnen we thuis beluisteren. De borden op zich met een enkele gedachte en wat korte bondige informatie geeft genoeg stof tot praten.

Het terrein is eigenlijk een klein juweel, dat verscholen ligt tussen de snelwegen en dat we allebei nog nooit hadden opgemerkt. In de internationale school voor wijsbegeerte kun je cursussen volgen, kamers huren en een hapje eten in het restaurant, los van het feit of je al dan niet wat met wijsbegeerte wil gaan doen. De gastvrijheid is een warm bad.

De omgeving herbergt een gemengd bos, met bankjes bij de filosofen of met een boomstam of houten slagboom om even de rust te pakken. Ergens middenin, ligt een enorme boom, ideaal om achter zijn kale wortelstelsel op de gladde stam een eind weg te filosoferen. De jaren worden ineen gevlochten met onze ondervindingen en gelardeerd met gedachten over de tekst bij de filosofen.

Onderweg roert moeder aarde zich uitbundig in een korstmos, een dikke tuinhommel op een mooie bloem, de nog onrijpe bramen, de uitgestrekte moerasachtige begroeiing met haar boffende bewoners er omheen, en de veelbelovende bosbessenstruiken, die ‘later, later’ fluisteren. Bosbessen zijn het vergeten verleden, omdat ik niet meer wist hoe we ze vroeger met kapot geschramde knieën van de bramen en blauwe tongetjes van de bessen naarstig plukten in het bos achter speeltuin de Treek. Eerst moe gespeeld van het schommelen en daarna die wandeling. Mijn moeder wist wel hoe een en ander aan te pakken.

Onderweg een verweerd maar sympathiek kastje met verdwaalde voorwerpen, een smoezelig monster-knuffeltje, een speen, een potje met een kaart erin, een tres, De huizen in dat gedeelte zijn de moeite van het bekijken waard. Mooie ornamenten en een originele windwijzer. Op de markante boom laten we verleden en heden samen vallen en we zijn opgetogen over het samenzijn, over de verbondenheid die diep gevoeld wordt en deze landschappelijke ontdekking. Een om te bewaren en later zeker nog met diverse mensen te bezoeken.

Wat begon bij Plato met zijn: ‘De staat zal pas gelukkig zijn als filosofen machthebbers zijn en machthebbers filosofen’ via het gedachtegoed van Zhuang Zi, Ibn Rushd, Spinoza, Rousseau, Harriet Taylor en John Stuart Mill, Nietzsche en Hannah Arendt eindigt ten leste bij De Beauvoir die ons vanaf haar bord vertelt dat het leven zonder de dood geen zin heeft, omdat alles om het even is als er nooit een eind aan komt.

Zo is het ook met deze ontdekking. Aan alles komt een eind, maar niet zonder even bij te komen van de vijf kilometer in de aula van de school met een kop thee en meer dan twee koekjes. Filosofie maakt hongerig in alle opzichten.