Balans

Op naar station Amersfoort waar vriendinlief zou arriveren rond een uur of 11. Hartelijke omhelzing. Het was alweer te lang geleden. Tijdens het ritje naar onze gastvrouw viel er genoeg uit te wisselen en we moesten ook nog wat bewaren voor straks als we met z’n vieren compleet waren. Zoals elke keer is het een fijn weerzien.

Ooit waren we vier jonge meiden in een rode DAF 33 van of naar school. Dat zorgeloze leven van toen. De wereld aan onze voeten en een heel leven voor ons. Er was toekomstmuziek en elk jaar langer op de kleuterkweek voedde de creativiteit. Na de opleiding en een hoofdakte waaierden we uiteen naar verschillende delen van het land, sommige gingen de grens over naar Duitsland anderen trokken naar een kibboets in Israël. Lief en ik verhuisden naar Leiden. Er was maar mondjesmaat werk te vinden.

We zijn alle vier wat gekrompen. Een van ons heeft een nare spierziekte, iemand loopt wat moeilijker, we horen niet zo goed meer, van sommige is het zicht een stuk minder geworden, maar in dat oude lijf speelt nog steeds die jonge meid. Ze laat zich horen bij herinneringen, lacht onze zorgen weg, zorgt voor nieuwe overpeinzingen. Vriendinnen voor het leven.

We worden goed verzorgd met vlaai en koffie of een potje thee, met een lekkere lunch in dat rijke interieur met in ieder hoekje en gaatje wel bijzonderheden om te bewonderen net als haar kamertje van vroeger. Altijd aan het frutselen of doen. Het is de enige plek waar we heen kunnen. Het ligt centraal en de maisonnette is niet geschikt. De trappen zijn een te groot obstakel.

De wereld trekt in flarden voorbij. Daar vinden we wat van. De een meer dan de ander.We wisselen boektitels uit en geven interessante tips door. We bewonderen de bloemenpracht in en rondom het huis en om vier uur gaat de bel en staat de taxi voor de deur om de minst mobiele van ons op te halen. Dag lieverd, tot later. We zwaaien haar uit met z’n drieën. Het was een mooie dag.

Dat gedeelde moment is iets om gekoesterd te worden. Al die jaren van ervaring, van vallen en opstaan, van afscheid moeten nemen en nieuwe vrienden maken, levenslessen tussen het alledaagse door. We nemen het mee en we hebben het erover.

‘Verwondering neemt nooit vakantie’ schrijft Annemieke Schrijver in haar column. Elke ontmoeting is er goed voor. Ze leert oude gebruiken kennen, als een bioboer vertelt dat hij wacht met water geven omdat de wortels van het gewas dan zelf dieper zullen gaan. Bij een oude boerderij die iedere winter onder water liep heeft de lindeboom, die er staat, een duidelijke functie omdat hij vijfhonderd liter water per dag kan drinken, en ook de walnoot is er niet voor niets, evenals de blauwe verf op de muren van de slaapkamer, die de vliegen verjaagt. Mooie oude natuurkundige wijsheden, eeuwen lang toegepast en geschoeid op ondervinding.

We hebben in de loop der tijd allemaal van die kleinnoden in onze rugzakken gestopt. Soms moeten ze wat opgepoetst, soms dienen ze uitgepeld te worden om zichtbaar te zijn, maar zelden verliezen ze hun waarde. Er komt een deken van mildheid over te liggen, een verschuivende grondtoon, als ze doorverteld worden aan een jongere generatie. Het is afhankelijk van dat glas, dat altijd half leeg is of altijd half vol, hoe je het hebt ervaren en hoe het doorgegeven wordt. Daarom zijn die rugzakken zo verschillend. De een is zwaar en schuurt, een ander is net zo vol, maar veel luchtiger. Toch matchen ze als ze samen komen. Door ruimte te geven en tegenwicht te bieden. Als vanzelf zorgt het voor balans.