Even tot leven

Het heerlijke van Lief en mij samen is, dat we in een gesprek moeiteloos kunnen refereren aan vroeger. Als er een weerwoord op het een of ander komt, of een licht protest, dan zegt de ander onmiddellijk ‘Wat? Happen naar de baas?’ en dan schieten we onbedaarlijk in de lach, want we zien beiden de figuur voor ons die dat vroeger te pas en te onpas meldde en dan drie keer met zijn voet op de grond stampte. Onvoorstelbaar grappig als je het in een context kan plaatsen. En anders denk je: Huh, waar gaat dit over.

We reizen bij tijd en wijle graag af naar die jeugd van ons samen. De zeilvakanties met de mensen van het koffiekeldertje De Metro, waar ze echt alleen maar koffie schonken en waar ik een blauwe maandag werkte onder de supervisie van Rinie met de lange Henna-geverfde glanzende vlechten, een klein vrouwtje, kwikzilver, met scherpe trekken en haar grote blonde goedlachse vriend altijd aan haar zijde.

De stamgasten waren de vrienden die mee gingen zeilen bij Bon, wij noemden hem kassa-Bon, waar een eiland was gehuurd op de Vinkeveense plassen. Catweazle had een BM-er en voer ons er naar toe, door de Utrechtse grachten heen. Er stond een grote legertent en we bleven er doorgaans een weekend, ieder stelletje in een eigen shelter. In de grote legertent was het feest. Muziekinstallatie en veel drank. Het was een onbezorgde en heerlijke tijd en er was zoveel bevrijdende humor. Een van ons, lange Cor, had wat hij noemde, ‘een gipsen poot’. Bij een van de tochtjes op het schip, stond hij op de voorplecht vlak naast de afvalemmer en stapte met zijn hak op een boterpapier dat er uit gevallen was. Met een vaartje gleed hij met gipsen poot en al zo het water in, werd aan de kant geholpen en zei:’ Zo, dat wordt nooit meer wat het was’. Druipend gips, je kan het je zo niet voorstellen.

We hadden een jongen ontmoet die op het Groot Seminarie Rijsenburg in Driebergen woonde in de pastorie, aan de rechterkant van het immens grote gebouw. Lief en ik logeerden daar of pasten op het huis en de gebouwen. Soms wandelden we door de verlaten kamertjes van de studenten, bekeken de geplunderde bibliotheek en de kapel, dat was de reden waarom onze vriend was aangesteld. Lief hakte de houtjes voor de open haard in blote bast, hartje winter. Ook daar liep een ree rond, die in de vroege ochtend nieuwsgierig poolshoogte nam. In 1971 werd het gebouw afgebroken. Wij waren inmiddels verhuisd naar Leiden, naar een piepklein appartement op de Hoge Rijndijk. Lief studeerde medicijnen en ik ging de opleiding Verpleegkundige doen in het Academisch ziekenhuis.

Daar hadden we een aantal Antilliaanse vrienden waar we mee om gingen, allen studenten. Het leven bestond uit studeren, mensa-eten of voor elkaar koken en elke avond mondde uit in een feestje met muziek, drank en domino. Fietsen door de duinen en wandelingen langs die heerlijke vloedlijn. Wassenaar was het meest geliefd.

We verhuisden naar Voorschoten en daar werd het studeren serieuzer, de diensten zwaarder en het uitgaan geminimaliseerd. Als je zoveel jaar lief en leed gedeeld hebt, dan is er niets mooiers dan terug te denken. ‘Weet je nog…’.

Er is een scène uit De Stille Kracht een verfilming van ‘Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan’ van Louis Couperus. Gisteren zaten we onder de dennen in de oude rotan stoelen en moesten lachen omdat ‘Happen naar de Baas’ om de hoek kwam kijken. Toen schoten die twee oudjes me te binnen, gespeeld door Caro van Eyck en Paul Steenbergen. Ze haalden herinneringen op. Dat waren wat zwaarmoedige beelden. Wij zijn alleen maar extra gelukkig dat we die tijd samen hebben doorgemaakt en beleefd. Er is niets fijner dan te kunnen zeggen: ‘Weet je nog..’ in de wetenschap dat dat, beeld en beleving, in alle facetten even tot leven komt.